Mane erat serenum in viculo in mediterraneo longinquae. Caelum serenum est, et sol solito clarius lucere videbatur, quasi omnia corda eorum evigilantium in alium diem laboris calefaceret. Operti sunt campi rore, et recens odor terrae erat in aere. Mane genus erat quod homines eu sentiunt, quasi dies aliquid boni promiserit. Sed per multos in illo pago, dies alius cycli operis apparuit, cum repetita exercitatione, ubi tempus trahere videbatur, nihil novi emergit. Inter domos ligneas, quae propemodum haustae herbae circumquaque videbantur, vixit iuvenis nomine Ionas. Puer simplex erat, cum vita simplici; Ille dies patrios in arvis adiuvat, arat Terram et sata pascit. Parentes eius, qui etiam ex humili origine erant, pretium laboris et perseverantiae ab ineunte aetate docuerant. Ionas magna somnia habuit, sed illa somnia visa sunt tantum esse distractio fugitiva, dum circumibat officia sua quotidiana. Profundus sciebat aliquid esse ampliorem exspectationem, aliquid extra fines pagi, sed dubitatio perstitit. An audere omnia relinquere? Prandium illo die simplex fuit, ut solet: panem confectum cum caseo, aliquem fructum ex arbore in diam ac recenti lacte. Mensa siluit, sermoque volvebatur circa res cotidianas, ut status segetum et tempestas praenuntietur. Mater Ionae, quae semper sollicitus erat de omnibus et de omnibus, de moribus proximorum commentabatur et de possibilibus provocationibus quas in venturis mensibus prae se ferre poterant. Pater eius, qui parum sed semper sapienter locutus est, tacitus auscultavit, intuens prospectum, quasi aliquid cogitaret quod nemo alius intelligere posset. Post prandium, Jonas perrexit in campum, ubi pater ejus jam laborabat. Usu agrorum arandi pertaesum est, sed patientiae ac perseverantiae munus fuit. Ionas semper propius patrem sensit cum in campo simul essent. Pater eius pauca verba fecit, facta vero omni oratione elatius. Non opus est multa dicere ut Ionas sciret quid sentiret aut sentiret. Gestus patris ejus erant sicut liber apertus, plenus doctrinalis. Ionas sciebat aliquo modo campum et chores cotidianos patris sui viam cum eo connectendi. Alia tamen die aliquid fuit. Ionas dum faciebat, sensum inquietudinis sensit, mirum sensum explicare non potuit. Sonus aratri secans terram solito longius videbatur, et ventus, qui plerumque frigoris erat, nunc gravedinem secum ferre videbatur. quasi aliquid futurum erat, quod vitam suam semper mutaret. Ut horizontem intuens, originem sensus cognoscere conatur, aliquid non sperabat vidit: longinquam figuram, accedens per viam quae ad villam ducebat. Vir erat, et equo vehebatur. Equus lassatus, aestuosus, et homo fessus intuebatur, quasi diutissime iter faceret. Ionas curiositatem instanti sensit, eum ad figuram illam trahebat, quasi clavem rei haberet, ne quidem quid esset sciret. Cum homo propius accedens, Ionas intellexit se non esse solum. Mulier et puer, qui cum eo erant, pariter defatigati sunt. Femina sacculum parvum tenebat, et puer fatigata magis videbat quam ea quae circa eam fiebant. Figura hominis imponebat, cum statura quae auctoritatem et iudicium importabat. Accessit Ionas et rauca voce quaesivit; "Nostine viam ad proximam villam?" Ionas, interrogatione oppressus, monstravit viam ad dextram suam et respondit: "Ita sic est. Sed quid petis? Quid accidit?" Vir eum gravi vultu intuens respondit: "Fugio. Auxilium nobis opus est." Ionas nesciebat quid faceret. Res magis mirum in modum fiebat. patrem aspexit, qui iuxta se stabat, et vultum patris mutatum animadvertit. Pater eius, regulariter tam placidus, iam erecto vultu vultum habuit. Quid fiebat? Qui erant isti? "Quis curris?" Ionas quaesivit, conans intelligere rei gravitatem. "Quorum non refert," ait homo presso vultu. "Infima linea est nobis refugium. Locus tutus ad quietem opus est." Ionas iterum aspexit patrem suum, et hoc tempore vidit sollicitudinem. Pater eius aliquid Ionas non noverat. Nesciebat si his hominibus crederet, sed etiam clamorem eorum ignorare non poterat. Sine
La Komenco de la Aventura
En malproksima vilaĝo, en la koro de verdaj montoj, vivis juna knabo nomata Renaŭ. Li estis homa, kvankam lia animo ŝajnis aparteni al aliaj teroj, al aliaj tempoj. Liaj okuloj brilis kiel steloj en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan ĉe la rivero aŭ sur la pintoj de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Ĉiu tago por li estis nova aventuro, nova ŝanco malkovri sekretojn, kiujn neniu alia vidis.
Li loĝis en tre malgranda kabano kun sia patro, kiu estis silenta kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, ĉiam laboranta en la ĝardeno aŭ ĉe la domo, farante ĉion por teni la malgrandan familion vivanta. Sed li neniam multe parolis pri la pasinteco aŭ la mondo ekster la vilaĝo. Li preferis vivi en soleno, ĉirkaŭita de la naturaj mirindaĵoj kiujn li zorgis tiel atente. Renaŭ ofte demandis sin, kio okazis al lia patrino, sed li neniam ricevis respondon, nur mallumon en la okuloj de sia patro.
Unu tagon, kiam Renaŭ estis apud la rivero, li ekvidis ion strangan. Longe en la distanco, li vidis ian ombron moviĝantan inter la arboj. Komence li pensis, ke ĝi estis nur lumo ludas inter la foliaro, sed la movado estis tro regula por esti natura. Lia koro komencis bati rapide, kaj sen pensi, li kuris al la loko.
Kiam li atingis la arbaron, li trovis la sekvon de sia serĉo: mistera pordego en la mezo de la arbaro. La pordego estis kovrita per musko kaj rektaj branĉoj, sed ĝi ne aspektis malnova. Ĝi estis farita el ligna materialo, kun gravuritaj simboloj kiuj Renaŭ ne rekonis. Li malfermis la pordon, senpense, kaj paŝis tra ĝi.
Li trovis sin en tute malsama mondo. La lumo ŝanĝiĝis, kaj ĉio ĉirkaŭ li ŝajnis pli brilaj kaj misteraj. Li estis en malgranda ĝardeno kun floroj de koloroj, kiujn li neniam vidis antaŭe. En la centro de la ĝardeno staris ian grandan statuo, kiu aspektis kiel iaj dioj de foraj kulturoj. La statuo estis stranga, kun grandaj okuloj el fiera ŝtono, kiuj ŝajnis sekvi lin, kie ajn li iris. Li sentis malfacilan svingon en sia koro, kvazaŭ io fremda rigardis lin, sed li estis tro fascinitaj por fuĝi.
Subite, la statuo ekparolis. "Renaŭ, vi estas la elektito," ĝi diris, kun voĉo kiu ŝajnis esti nevenkebla kaj antikva. "Vi havas la potencon ŝanĝi la estontecon, sed por fari tion, vi devas kompreni la historion de la mondo kaj lerni pri la misteroj kiuj regas ĝin."
La voĉo estigis timon en la koro de Renaŭ, sed ankaŭ eksciton. Li ĉiam sentis ke io speciala atendas lin, kaj ĉi tiu momento, se ĝi estis reala, ŝajnis esti la komenco de io grandioza. "Kiel mi povas kompreni tiujn misterojn?" li demandis, preskaŭ senkonscie.
La statuo ekdancis, kvazaŭ ĝi eĉ povus ridi. "Se vi volas kompreni la veron, vi devas vojaĝi tra la tri mondoj," ĝi diris. "Unue vi devas viziti la mondon de la homoj, poste la mondon de la spiritoj, kaj finfine la mondon de la dioj. Ĉiu mondo havas siajn proprajn defiojn, kaj vi devos alfronti ilin por lerni la veraĵojn kiujn vi serĉas."
Renaŭ sentis strangon, sed ankaŭ senton de alvoko. Li ne sciis kiel komenci, sed li sciis ke li ne povus malhelpi ĝin. Tio estis la momento, kiam lia aventura vojo komenciĝis, kiam li ekkonis ke liaj decidoj influos la estontecon de tuta mondo.
Tio estas la komenco de la rakonto. Ĉar la teksto estas tre longa, mi rekomendas dividi ĝin en sekciojn. Kiam vi volas, mi povas daŭrigi!
La Vojo de la Tri Mondoj
Renaŭ fiksis siajn okulojn al la statuo, malklaraj pensoj kuradis en lia menso. La ideo de vojaĝi tra tri mondoj ŝajnis ne ebla, sed la statuo antaŭ li estis tro reala por esti nur iluzio. La voĉo, kiu eliris el la ŝtono, daŭrigis:
"Por pasigi de unu mondo al alia, vi devas gajni la respekton de la gardistoj de ĉiu regno. Ĉiu regno havas siajn proprajn regulojn kaj siajn defiojn. Ĉu vi pretas alfronti tiujn?"
Renaŭ ne sciis kion respondi, sed lia koro pulsis kun nesekureco kaj ekscito. Li paŝis antaŭen, manon etendante al la statuo, kaj subite sentis vibron tra sia korpo, kvazaŭ lia propra animo resonis kun la voĉo de la antikva ento.
"La unua monda kiun vi vizitos estas la mondo de la homoj," la statuo diris. "Tie vi renkontos tiujn, kiuj similas al vi, sed vi ankaŭ malkovros, ke la homoj ne estas tiel simplaj kiel vi pensis. Preparu vin por mirindaĵoj, sed ankaŭ por malhelaj sekretoj."
Sen klarigo aŭ averti, la statuo lumis brile, kaj Renaŭ sentis sin levita en la aero. Ĉio ĉirkaŭ li komencis tremi, kaj la tera grundo sub li malaperis. Li fermis siajn okulojn por sekvi la lumon, kaj kiam li malfermis ilin denove, li trovis sin en tute nova loko.
La mondo, en kiu li nun troviĝis, estis vastaj kampoj kaj malgrandaj vilaĝoj, kie homoj loĝis. La homoj ĉi tie portis simplajn vestaĵojn, kaj iliaj vizaĝoj portis larmojn kaj esperon en siaj okuloj. La aero estis malpeza, sed la tero sub li sentiĝis malmola, kiel se la tempo ĉi tie estis spertinta multajn suferojn.
Renaŭ vidis grupojn da homoj laborantaj en la kampoj. Ili ne rimarkis lin tuj, sed lia ĉeesto ŝajnis rompi la ordon de la loko. Li paŝis proksimen, kaj unu maljuna viro, kiu estis plantanta semojn en la tero, rigardis lin kun ŝanĝita vido.
"Kia vi estas, fremdulo?" la viro demandis, liaj okuloj pleniĝis de ŝajne eterna saĝo. "Vi ne apartenas al ĉi tiu loko. Kie estas via nomo, kaj kio estas via celo?"
Renaŭ sentis sin subite timigita. Li ne povis respondi tuj. La statuo havis ne klaran instrukcion pri kiel interagi kun la homoj de ĉi tiu mondo. Li serĉis vortojn.
"Mi estas Renaŭ," li diris, "kaj mi estas serĉanta la veron pri la mondo. Mi bezonas kompreni ĝin."
La maljuna viro ridetis.omnia visa sunt tantum esse distractio fugitiva, dum circumibat officia sua quotidiana. Profundus sciebat aliquid esse ampliorem exspectationem, aliquid extra fines pagi, sed dubitatio perstitit. An audere omnia relinquere? Prandium illo die simplex fuit, ut solet: panem confectum cum caseo, aliquem fructum ex arbore in diam ac recenti lacte. Mensa siluit, sermoque volvebatur circa res cotidianas, ut status segetum et tempestas praenuntietur. Mater Ionae, quae semper sollicitus erat de omnibus et de omnibus, de moribus proximorum commentabatur et de possibilibus provocationibus quas in venturis mensibus prae se ferre poterant. Pater eius, qui parum sed semper sapienter locutus est, tacitus auscultavit, intuens prospectum, quasi aliquid cogitaret quod nemo alius intelligere posset. Post prandium, Jonas perrexit in campum, ubi pater ejus jam laborabat. Usu agrorum arandi pertaesum est, sed patientiae ac perseverantiae munus fuit. Ionas semper propius patrem sensit cum in campo simul essent. Pater eius pauca verba fecit, facta vero omni oratione elatius. Non opus est multa dicere ut Ionas sciret quid sentiret aut sentiret. Gestus patris ejus erant sicut liber apertus, plenus doctrinalis. Ionas sciebat aliquo modo campum et chores cotidianos patris sui viam cum eo connectendi. Alia tamen die aliquid fuit. Ionas dum faciebat, sensum inquietudinis sensit, mirum sensum explicare non potuit. Sonus aratri secans terram solito longius videbatur, et ventus, qui plerumque frigoris erat, nunc gravedinem secum ferre videbatur. quasi aliquid futurum erat, quod vitam suam semper mutaret. Ut horizontem intuens, originem sensus cognoscere conatur, aliquid non sperabat vidit: longinquam figuram, accedens per viam quae ad villam ducebat. Vir erat, et equo vehebatur. Equus lassatus, aestuosus, et homo fessus intuebatur, quasi diutissime iter faceret. Ionas curiositatem instanti sensit, eum ad figuram illam trahebat, quasi clavem rei haberet, ne quidem quid esset sciret. Cum homo propius accedens, Ionas intellexit se non esse solum. Mulier et puer, qui cum eo erant, pariter defatigati sunt. Femina sacculum parvum tenebat, et puer fatigata magis videbat quam ea quae circa eam fiebant. Figura hominis imponebat, cum statura quae auctoritatem et iudicium importabat. Accessit Ionas et rauca voce quaesivit; "Nostine viam ad proximam villam?" I
"La veron," li ripetis. "Vi volas kompreni la veron, ĉu? Ĉi tie, vi devos lerni, ke la vero ne estas simpla. Ni ĉiuj estas kaptitaj en mondo de ĉenoj – ĉenoj de niaj pasintoj, niaj ĉagrenoj, niaj esperoj. Se vi volas kompreni, vi devas komenci en vi mem. Nur tiam vi komprenos la lando, kiu vin ĉirkaŭas."
Renaŭ sentis ĉion ĉirkaŭ li ŝanĝiĝi en tiu momento. Li komprenis ke ĉi tiu vojaĝo, kiun li komencis, ne estis nur fizika vojaĝo. Li ankaŭ devis vojaĝi interne, alfrontante siajn proprajn timojn, siajn dubojn, kaj ĉion, kion li ne volis kompreni pri li mem. Li dankis la maljunulon per malforta kapjeso kaj decidis ekkompreni ĉi tiujn vortojn.
Li daŭris en la vilaĝo dum kelkaj tagoj, observante la homojn kaj iliajn kutimojn. Li rimarkis ke, kvankam ili vivis simplajn vivojn, ili ĉiam ŝajnis esti plenaj de zorgoj. La kampoj estis senfine laboraj, kaj la homoj laboris inter la tago kaj la nokto senĉese. Li vidis ankaŭ ke ekzistis iu lumo en la okuloj de tiuj, kiuj ŝajnis koni la sekretojn de la lando, sed la lumo estis malforta, kiel fiŝoj sub akvo.
Renaŭ parolis kun multaj homoj de la vilaĝo, sed la pli li demandis pri la misteroj de la mondo, des pli li komprenis, ke ĉio estis kaŝita en mistero. La homoj ne povis aŭ ne volis respondi. Ĉio estis ĉifrita en simboloj, en vortoj kiuj havis profundan signifon por tiuj kiuj scias, sed estis nekompreneblaj por tiuj kiuj ne estis en la sekreto.
Unu tagon, Renaŭ decidis sekvi la riveron, kiu fluas tra la vilaĝo, por esplori pli. Li pasigis kelkajn horojn laŭ la akvo, kiam li trovis malgrandan ŝtonegan ponton kiu transiris al la alia flanko de la rivero. Sur la alia flanko estis antikva templo, malnova kaj kovrita per densa musko.
Li sentis instinkton, ke ĉi tie li trovos la sekreton, kiun li serĉis. Paŝante en la ombro de la templo, li rigardis la gravuritan ŝtonon ĉe la pordo, kiu montriĝis kiel rimaĵo de vortoj en malnovaj simboloj.
"Se vi volas scii, vi devas kredi," li legas el la ŝtono. "Se vi volas trovi la vojon, vi devas perdi vin mem."
La vortoj resonis en lia menso, kvazaŭ iu stranga forto tiris lin en la profundon de la templo.
To be continued...
La Vojo de la Tri Mondoj Renaŭ fiksis siajn okulojn al la statuo, malklaraj pensaj kuradis en lia menso. Idea vojaĝi tra tri mondoj ajnis ne ebla, sed la statuo antaŭ li estis tro reala por esti nur illuzio. La voĉo, kiu eliris el la tono, daŭrigis: "Por pasigi de unu mondo al alia, vi devas gajni la respekton de la gardistoj de iu regno. Ĉiu regno havas siajn proprajn regulojn kaj siajn defiojn. Ĉu vi pretas alfronti tiujn?" Renaŭ ne sciis kion respondit, sed lia koro pulsis kun nesekureco kaj ekscito. Li paŝis antaŭen, manon etendante al la statuo, kaj subite sentis vibron trasia korpo, kvazaŭ lia propra animo resonis kun la flight de la antikva ento. "La unua monda kiun vizitos esta la mondo de la homoj," status dicit. "Tie vi renkontos tiujn, kiuj similas al vi, sed vi ankaŭ malkovros, ke la homoj ne esta tiel simplaj kiel vi pensis. Preparu vin por mirindaĵoj, sed ankaŭ por malhelaj sekretoj." Sen klarigo aŭ averti, status clare illustrat, ubi Renaŭ sentit sine levatione in aere. Ĉio irkaŭ li komencis tremi, kaj la tera grundo sub li malaperis. Li fermis siajn okulojn por sekvi la lumon, kaj kiam li malfermis ilin denove, li trovis sin en tute nova loko. La mondo, en kiu li nun troviĝis, estis vastj kampoj kaj malgrandaj vilaĝoj, kie homoj loĝis. La homoj i tie portis simplajn vestaĵojn, kaj iliaj vizaĝoj portis larmojn kaj esperan en siaj okuloj. La aero estis malpeza, sed la tero sub li sentiĝis malmola, kiel se la tempo i tie estis spetinta tudojn suferojn. Renaŭ vidis globojn da homoj laborantaj en la kampoj. Ili ne rimarkis lin tuj, sed lia eesto ajnis rompi la ordon de la loko. Li paŝis proksimen, kaj unu maljuna viro, kiu estis plantanta semojn en la tero, rigardis lin kun anĝita vido. "Kia haec vidit, fremdulo?" la viro demandis, liaj okuloj pleniĝis de ajne eternal saĝo. "Vi ne apartenas al i tiu loko. Kie esta via nomo, kaj kio esta via celo?" Renaŭ sentis peccatum subite timigita. Lego igitur respondi tuj. Status nullam disciplinam klaran ante commercium cum homoj i tiu mundi habet. Li serĉis vortojn. "Mi esta Renaŭ," li diris, "kaj mi esta serĉanta la veron pri la mondo. Mi bezonas kompreni ĝin." La maljuna fit ridetis. La veron, legit ripetis. "Vi volas kompreni la veron, u? komprenos la lando, kiu vin irkaŭas." Renaŭ sensit ion irkaŭ li anĝiĝi tuo momento. Li komprenis ke i tiu vojaĝo, kiun li komencis, ne estis nur fizika vojaĝo. Li ankaŭ devis vojaĝi interne, alfrontante siajn proprajn timojn, siajn dubojn, kaj ion, kion li ne volis kompreni pri li mem. Li dankis la maljunulon per malforta kapjeso kaj iudicat ekkompreni ĉi tiujn vortojn. Li daŭris en la villaĝo dum kelkaj tagoj, observante la homojn kaj iliajn kutimojn. Li rimarkis ke, kvankam ili vivis simplajn vivojn, ili iam ajnis esti plenaj de zorgoj. La kampoj estis semfine laboraj, kaj la homoj laboris interla tago kaj la nokto senĉese. Li vidis ankaŭ ke ekzistis iu lumo en la okuloj de tiuj, kiuj ajnis koni la sekretojn de la lando, sed la lumo estis malforta, kiel fiŝoj sub akvo. Renaŭ parolis kun minhaj homoj de la vilaĝo, sed la pli li demandis pri la misteroj de la mondo, des pli li komprenis, ke io estis kaŝita en mistero. La homoj ne povis aŭ ne volis respondi. Symbolis adest, in quibus habet profundam signifon por tiuj kiuj socii, si est nekompreneblaj por tiuj kiuj ne estia en la sekreto. Unu tagon, Renaŭ iudicat sekvi la riveron, kiu fluas tra la vilaĝo, por esplori pli. Li pasigis kelkajn horojn laŭ la akvo, kiam li trovis malgrandan tonegan ponton kiu transiris al la alia flanko de la rivero. Sur la alia flanko est antikva templum, malnova kaj kovrita per densa musko. Li sentis instinkton, ke i tie li trovos la sekreton, kiun li serĉis. Paŝante in humero templi, I rigardis in gravuritan tonon e la pordo, kiu montriĝis kiel rimaĵo de vortoj en malnovaj simboloj. Se vi volas scii, vi devas kredi, li legas el la ŝtono. "Se vi volas trovi la vojon, vi devas Perdidi vin mem." La vortoj resonis en lia menso, kvazaŭ iu stranga forto tiris lin en la profund de la temple. Donec semper.star_border
Zuŵa ili likaŵa lakutowa mulenji mu muzi unyake uwo ukaŵa kutali chomene na mtunda. Kucanya kukaŵa kwakutowa comene, ndipo dazi likawonekanga nga likuŵala comene kuluska nyengo zose, nga ni para likuthukizga mitima yose ya awo ŵakuwuka ku nchito ya zuŵa linyake. Minda yikazura na vula, ndipo sungu liwemi la charu likaŵa mu mlengalenga. Wakaŵa mtundu wa mulenji uwo ukapangiskanga ŵanthu kuŵa na chigomezgo, nga ni para zuŵa ilo likulayizga chinthu chiwemi. Kweni kwa ŵanandi mu muzi uwo, zuŵa linyake likawoneka mu mzere wa nchito, na ndondomeko zakuwerezgawerezga apo nyengo yikawonekanga kuti yikukokera, pakaŵavya cinthu ciphya ico cikawonekanga. Pakati pa nyumba za makuni, izo zikawonekanga nga ni utheka wakuwomira pafupi kuzingilizga, pakakhalanga munyamata munyake zina lake Jonas. Wakaŵa msepuka wambura kusuzga, na umoyo wambura kusuzga; Zuŵa ilo likuwovwira ŵantu ŵa mu caru mu minda, kulima Charu capasi na kulyeska vipambi. Ŵapapi ŵake, awo nawo ŵakafuma mu mbumba yakuyuyuka, ŵakamusambizga kufuma waka pa ubonda wake kuti nchakuzirwa kugwira nchito mwamwamphu na kuzizipizga. Yona wakalotanga maloto ghakurughakuru, kweni maloto agha ghakawonekanga nga ghakutimbanizga waka apo wakachitanga milimo yake ya zuŵa na zuŵa. Wakamanya mu mtima wake kuti paliso chinyake icho chikulindiliranga, chinthu chinyake icho chikaŵa kutali na mphaka ya muzi, kweni kukayika kukalutilira. Panji kuŵa na cikanga ca kuleka vyose? Chakurya cha mulenji zuŵa lira chikaŵa chipusu, nga umo ŵakachitiranga nyengo zose: chingwa chakunozgeka kale na tchizi, vipambi vinyake vya khuni ilo likaŵa kuseri kwa nyumba na mkaka uphya. Pa thebulu pakaŵa chete, ndipo ŵakadumbiskananga vinthu vya zuŵa na zuŵa, nga ni umo vipambi vikaŵira na umo nyengo yizamuŵira. Anyina Yona, awo nyengo zose ŵakafipanga mtima pa chilichose na chilichose, ŵakayowoyapo pa nkharo ya awo ŵakaŵa nawo pafupi na masuzgo agho ŵangakumana nagho mu myezi yakulondezgapo. Adada ŵake, awo ŵakayowoyanga vichoko waka kweni nyengo zose ŵakayowoyanga mwamahara, ŵakategherezganga mwakufwasa, ŵakalaŵiskanga patali, nga ŵakughanaghana chinthu icho palije munthu munyake uyo wangapulikiska. Ŵakati ŵarya chakurya cha muhanya, Jonas wakaluta ku munda, uko ŵadada ŵake ŵakagwiranga kale ntchito. Ntchito ya kulima minda yikaŵa yakuvuka, kweni yikaŵa chawanangwa cha kuzizipizga na kuzizipizga. Nyengo zose Jonas wakajipulikanga kuti wali pafupi na ŵadada ŵake para ŵali pamoza pa munda. Adada ŵake ŵakayowoya mazgu ghachoko waka, kweni ivyo ŵakachita vikaŵa vyakukondweska chomene kuluska lurombo lulilose. Nkhukhumbikwira kuyowoya vinandi yayi kuti Yona wamanye ivyo wakapulika panji ivyo wakajipulika. Vimanyikwiro vya awiske vikaŵa nga ni buku lakujulika, lakuzura na visambizgo. Jonas wakamanya kuti mwa nthowa yinyake munda na milimo ya zuŵa na zuŵa ya ŵadada ŵake yikaŵa nthowa yakukolerana nayo. Ndiposo zuŵa linyake pakaŵa chinthu chinyake. Apo Yona wakacitanga nthena, wakajipulika kuti walije mtende, ndipo wakatondeka kuvilongosora. Phokoso la pulawu ilo likadumuranga pasi likawonekanga kuti lili kutali chomene kuluska kumanyuma, ndipo mphepo iyo kanandi yikaŵanga yakuzizima, sono yikawonekanga kuti yikunyamura katundu wakulemera. nga ni para pali chinthu chinyake icho chizamusintha umoyo wake kwamuyirayira. Apo wakalaŵiskanga pa mtunda, kuyezgayezga kumanya uko chinthu ichi chikafuma, wakawona chinthu icho wakaghanaghananga yayi: munthu munyake uyo wakaŵa kutali, wakasendeleranga pafupi na msewu uwo ukalutanga ku muzi. Wakaŵa munthu, ndipo wakakweranga pa hachi. Hachi likavuka, likaŵa lakutentha, ndipo munthu uyu wakawonekanga kuti wavuka, nga kuti wakenda nyengo yitali. Jonas wakapulika kukhumba kumanya nyengo yeneyiyo, wakakopeka na chiŵelengero chira, nga ni para wali na kiyi wa chinthu chinyake, wakamanya yayi nanga nkhumanya kuti ntchivichi. Apo munthu yura wakasendeleranga pafupi, Yona wakamanya kuti wakaŵa yekha yayi. Mwanakazi na mwana uyo wakaŵa nayo ŵakavuka mwakuyana waka. Mwanakazi uyu wakaŵa na kachikwama kachoko, ndipo msepuka uyu wakavuka ndipo wakawona vinandi kuluska ivyo vikachitikanga pafupi nayo. Wakaŵa na cithuzithuzi cakuwoneka makora ca munthu, ndipo wakaŵa na thupi lakukhora ilo likalongoranga kuti wali na mazaza ndiposo kuti wakumanya kweruzga. Yona wakasendelera ndipo wakafumba na mazgu ghakukhozga; "Kasi mukumanya nthowa yakuya ku muzi wakulondezgapo?" Yona, wakakhuŵazgika na fumbo ili, wakalongora msewu uwo ukaŵa ku woko lake lamalyero ndipo wakazgora kuti: "Enya, ndimo viliri. Kweni kasi mukupenja vichi? Kasi nchivichi icho chachitika?" Munthu uyu wakamulaŵiska na nkhope yakuŵinya ndipo wakazgora kuti: "Nkhuchimbira. Tikukhumba wovwiri." Yona wakamanya yayi icho wangachita. Vinthu vikamba kuzgoka vyakuzizika chomene. wakalaŵiska ŵadada ŵake awo ŵakaŵa pafupi nayo, ndipo wakawona kuti chisko cha ŵadada ŵake chasintha. Adada ŵake, awo kanandi ŵakaŵanga ŵakufwasa, sono ŵakaŵanga ŵakusuzga pa nkhope yawo. Kasi nchivici cikacitikanga? Kasi aŵa ŵakaŵa ŵanjani? "Kasi ukuchimbira njani?" Jonas wakafumba, kuyezgayezga kupulikiska unandi wa nkhani iyi. "Palije kanthu kuti ni wa njani," wakayowoya nthena munthu uyo wakaŵa na nkhope yakusuzgika maghanoghano. "Fundo yikuru njakuti tili na malo ghakubisamako. Tikukhumba malo ghawemi ghakuti tipumulirepo." Yona wakalaŵiskaso awiske, ndipo pa nyengo iyi wakawona kuti ŵakufipa mtima. Adada ŵake ŵakamanyangapo kanthu yayi vyakukhwaskana na Yona. Wakamanya yayi usange wakugomezga ŵanthu aŵa, kweni wakatondekaso kuleka kulira kwawo. Kwambula Kuyamba kwa Ulendo Mu muzi wakutali, mu muzi wakutali, mukukhala ku malo ghakuchemeka Renau. Li estis homa, nangauli mu maghanoghano ghake wakaŵa wakutemweka, wakutemweka. Liaj ojos brilis kiel stele mu mallumo wa la nokto, kanandi wakukhala mu mlonga pa mtunda wa arbaroj, kughanaghana vya charu chose chapasi. Zuŵa lililose mukuŵa pa ulendo uphya, mwaŵi uphya wakuti mumanye vinthu vyakubisika ivyo mundaviwonepo. Ine nkhuwona vinthu vyambura kwenelera ivyo vikuyowoyeka na ŵateŵeti ŵithu, kweni ŵakhala chete chifukwa cha mister viro. Munthu uyo wakuchita vinthu mwambura kwenelera, nyengo zose wakugwira ntchito mu munda wa nyumba, wakupanga vinthu vyose kuti mbumba yichoko yiŵe yamoyo. Kweni wakayowoyapo yayi vinandi pambere vyakale panji charu cha kuwaro kwa muzi chindachitike. Ine wakutemwa kuŵa na umoyo pa yekha, kuseŵezeska vyakusanguluska vyacilengiwa ivyo vikupangiska kuti ŵantu ŵaŵe ŵakunweka. Renau kanandi wakafumbanga zakwananga, kweni wakapokerapo yayi zgoro, ndipo wakapokerapo yayi zgoro. Tagon yimoza, kiamstar_border
Malinew so kabuasan ed sakey a baryo ya arawi ed dalin. Malinew so tawen, tan singa mas maliwliwawa so agew nen say dati, a singa to pinainit so amin a kapusoan na saramay ombabangon parad sananey ya agew a kimey. Saray uma et asakbongan na linaew, tan say preskon angob na dalin so walad dagem. Saya so klase na kabuasan ya mamapalikdo ed totoo, a singa walay insipan na maabig ed saman ya agew. Balet parad dakel ed saman a baryo, walay sananey ya agew ya pinmatnag ed siklo na trabaho, a walaan na paulit-ulit iran rotina a say panaon et singa onkukurang, ya anggapoy balon ompapaway. Diad limog na saray kaabungan a gawad kiew, a singa ngalngali la amagaan a dika ed kaliberliber, walay manaayam a kalangweran a manngaran na Jonas. Sikatoy simplin ugaw, tan simpli so bilay to; Sayan agew et ontutulong ed saray kabaleyan ed uma, man-arado ed dalin tan mamapakan ed saray tanaman. Saray atateng to, ya nanlapu met ed abeban pamilya, so angibangat ed sikato na kablian na pansasagpot tan panagsungdo manlapud inkaugaw to. Wala ray angkabaleg ya kugip nen Jonas, balet singa labat maganggano iratan ya kugip legan ton gagawaen iray inagew-agew ya kimey to. Amta tod puso to ya wala ni so manaalagar, sakey a bengatlan walad labas na ketegan na baryo, balet ta nansiansia so panduaruwa. Odino manpakpel kan taynanan so amin? Simpli so almusal ed saman ya agew, singa dati: akaparaan lan tinapay ya walay keso to, pigaran prutas ya nanlapud kiew ed likud na abung tan preskon gatas. Ag-onkikiwas so lamisaan, tan say tongtongan et nipaakar ed saray inagew-agew a nagagawa, a singa say kipapasen na saray tanaman tan say ipapasakbay na panaon. Say ina nen Jonah, ya lanang ya mapaga ed antokaman tan amin a bengatla, et nankomento nipaakar ed ugali na totoon walad kaliberliber to tan saray posiblin angat ya nayarin arapen da ed ontumbok iran bulan. Say ama to, ya ag tanton mansasalita balet ta lanang ya marunong, et ondedengel ya mareen, ya onnenengneng ed arawi, ya singa walay nononoten ton ag natalosan na arum. Kayari na panangan, linma si Jonas ed uma, ya diman la mantratrabaho so ama to. Makapakesaw so panag-arado ed uma, balet ta regalo itan na anos tan panagsungdo. Mas asingger so liknaan nen Jonas ed ama to no mankakasakey ira ed uma. Pigpigara labat so imbaga nen ama to, balet lalon makapaliket iray ginawa to nen say antokaman a pikakasi. Agko la kaukolan so mansalita na dakel pian naamtaan nen Jonah so alikna odino alikna to. Say galaw nen ama to et singa lukas a libro, a napno na doktrina. Amta nen Jonas ya anggan panon et say uma tan saray inagew-agew a kimey nen ama to so paraan pian makapitongtong ed sikato. Diad sananey nin agew et walay agawa. Legan ya ontan so ginawa nen Jonas, alikna toy ag-inkainawaan, sakey a nikadkaduman liknaan ya agto nipaliwawa. Say tanol na arado ya manpuputer ed dalin et singa mas arawi nen say dati, tan say dagem, ya kaslakan et ambetel, et singa walay awit ton belat. singa walay magano lan nagawa ya manguman ed bilay to ed andi-anggaan. Legan ton onnenengneng ed abot, ya sasalien ton amtaen so nanlapuan na liknaan, walay anengneng ton agto inilaloan: sakey ya arawin too, ya onaasingger ed karsada ya mamaarap ed baryo. Sikatoy sakey a too, tan sikatoy akalugan ed kabayo. Naksawan so kabayo, ambetel, tan say laki et singa naksawan, singa abayag lan nambiahe. Alikna nen Jonas so tampol ya pan-usisa, sikatoy naakit ed saman a pigura, a singa sikatoy walaan na tombok na sakey a bengatla, agto anggan amta no anto itan. Nen onaasingger imay laki, amoria nen Jonas ya agto bukbukor. Say bii tan say ugaw ya kaiba to et parehon naknaksawan. Say bii et walay sankabembenan ton melag a bag, tan say ugaw et naknaksawan tan mas dakel so anengneng to nen say nagagawa ed kaliberliber to. Sikatoy walaan na makapadinayew a pigura na sakey a too, a walaan na katagey a mangipapatnag na autoridad tan panangukom. Inmasingger si Jonas tan tinepetan to ed maksil a boses; "Antam so dalan ya mamaarap ed ontumbok a baryo?" Si Jonas, ya abigla ed tepet, inturo to so dalan ed nikawanan to tan inmebat: "On, ontan. Balet antoy aanapen mo? Antoy agawa?" Ninengneng na laki ya maermen so lupa to tan inmebat: "Ombatik ak. Kaukolan mi so tulong." Agla amta nen Jonas no antoy gawaen to. Mas lalon nagmaliw ya nikadkaduma iray bengatla. ninengneng toy ama to ya akaalagey ed abay to, tan naimano ton anguman so lupa nen ama to. Say ama to, ya kaslakan et kalmado, et natan et walaan na masebeg ya itsura ed lupa to. Antoy nagagawa? Siopa ra ya? "Siopa so ombabatik mo?" so intepet nen Jonas, ya sasalien ton talosan so inkagrabe na pamaakaran. "Anggapoy pibabali no siopay akankayarian," inkuan na laki ya maer-ermen so lupa to. "Say manunan punto et walay salimbengan tayo. Kaukolan tayoy maligen a pasen a pampainawaan tayo." Ninengneng lamet nen Jonas so ama to, tan diad sayan bekta et anengneng toy kapagaan. Anggapoy amta nen ama to nipaakar ed si Jonas. Agto amta no manisia ed sarayan totoo, balet agto met nayarin ibaliwala so akis da. Angapoy La Commencement de la Aventura Diad sakey a nisulinek a baryo, diad sakey a nisulinek a baryo, manaayam ka ed sakey a pasen a tatawagen a Renau. Li estis homa, anggaman diad kanonotan to et sikatoy parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, isipen pri la mondo kaj la senfina universo. Kada agew et walay balon adbenturam, balon pankanawnawan makadiskobre na saray sekreto ya agmo nin balot anengneng nensaman. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. Say patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, lawas mankikimey ed hardin tan abung, manggagawa na amin a bengatla por teni na melag a pamilyan mabilay. Balet agton balot nansalita na dakel antis na apalabas odino say mundo ed paway na baryo. Mas labay ko so manbilay ed sarilik, circomita na naturaj mirindinges kienu li zorgis tiel ante. Si Renau et mabetbet ya mantepet na sin, kio obsuras al lia patrone, sed li ag balot akaawat na ebat, nur mallumon en la ojos de sia patro. Sakey tagon, kiam
A did a clear morning inna a village far inland. Di skai did klier, an di son did luk laik it did a shain braita dan yuujal, laik se it did a waam op aal a di aat a dem we did a wiek op fi wan neda die wok. Di fiil dem did kova op wid jrai jrai, an di fresh smel fram di ort did iina di ier. A did di kain a maanin weh mek piipl feel optimistic, laik se di die did a pramis sopm gud. But fi nuff inna dat deh village, anodda day did appear inna di work cycle, wid repeated routines weh time did a drag on, nutten new neva did a come out. Mongx di wudn ous dem, we luk laik aalmuos jrai graas aal roun, did av wan yong man niem Juunas. Im a did wan simpl bwai, wid wan simpl laif; Dat deh day help di countrymen dem inna di fields, plow di Earth an feed di crops. Him parents, who did come fram humble origins tu, did teach him di value a hard work an perseverance fram him likl. Jonah did have big dreams, but dem dreams deh did look like dem did a jus a fleeting distraction as him did a go bout him daily duties. Im did know deep dung seh someting more did a wait, someting beyond di borders a di village, but di doubt did a gwaan. Or dare fi lef everyting? Brekfas dat deh day was simple, as usual: ready-made bread wid cheese, some fruit fram di tree inna di backyard an fresh milk. Di table did silent, an di conversation did a revolve roun daily affairs, such as di state a di crops an di forecast a di weather. Jonah mada, uu did aalwiez a wori bout eniting an evriting, komment pan di biyiev a dem we de roun ar an di pasibl chalenj dem we dem maita fain demself ina di mont dem we a kom. Him fadda, weh did a taak likkle but always wisely, did a lisn inna silence, a look inna di distance, as if him did a tink bout someting weh nobadi els coulda andastan. Afta lunch, Juunas go a di fiil, we im faada did a wok aredi. Di practice a plowing di fields did tiring, but it was a gift a patience an perseverance. Jonas always did feel closer to him fadda wen dem did deh tugeda pan di field. Him fadda did a seh a few words, but him deeds did more joyful dan any prayer. Mi nuh need fi seh much fi mek Jonah know weh him did feel or did feel. Im fadda jes dem did like a open book, full a doctrine. Jonas did know seh somehow di field an him fadda daily chores dem was a way fi connect wid him. Yet anodda day deh did have someting. As Jonah did, him did feel a sense a unease, a strange feeling him couldn't explain. Di sound a di plow weh did a cut di grong did look farther dan usual, an di wind, weh did usually cold, now did look like it did a carry a weight wid it. laik se sopm did bout fi apm we wuda chienj im laif fi eva. As him did a look pan di horizon, a try fi identify di origin a di sensation, him si someting weh him neva expect: a distant figure, a approach along di road weh did a lead to di village. Im a did wan man, an im raid pan a aas. Di aas did taiyad, hat, an di man luk taiyad, laik se im did chravl a lang taim. Jonas did feel an instant curiosity, him did drawn to dat deh figure, as if him did have di key to someting, him neva even know weh it was. Az di man kom nier, Juunas si se im neva de im wan. Di uman an di pikni we did de wid im did taiyad siem wie. Di uman did a uol aan pan wahn likl bag, an di bwaai pikni did taiyad an si muor dan wa did a gwaan roun ar. Im did have di imposing figure a one man, wid a stature weh did a show authority an judgment. Jonah approach an ask inna a hoarse voice; "Yuh know di way to di next village?" Jonah, overwhelmed by di question, point to di road to him right an ansa: "Yes, it is. But weh yuh a look fah? Weh happen?" Di man look pan him wid a grave face an ansa: "Mi a run weh. Wi need help." Juona neva nuo we fi du. Tings did a get more an more strange. im luk pan im faada, uu did a tan op saida im, an im si se im faada fies did chienj op. Him fadda, normally so calm, now did have a stern look pan him face. Weh did a gwaan? A who dem was? "A who yuh a run?" Jonas ask, trying fi undastan di gravity a di matter. "It nuh matta whose," di man seh wid a depressed face. "Di bottom line is wi have a refuge. Wi need a safe place fi rest." Jonah look pon him fadda again, an dis time him see concern. Im faada neva nuo notn bout Juunas. Im neva know if im did believe dem people deh, but im couldn't ignore dem cry tu. Widout La Commencement de la Aventura Inna a remote village, inna a remote village, yuh live inna a place weh dem call Renau. Li estis homa, although in him mind him was parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Every day yuh deh pan a new adventure, a new opportunity fi discover secrets weh yuh neva see before. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, always working en la gardeno au che la domo, making all tings por teni la small familian vivanta. Bot im neva taak nof bifuor di paas ar di worl outsaida di vilij. Mi prefa vivi in soleno, circomita de la naturaj mirindinges kienu li zorgis tiel atente. Renau ofte did ask sin, kio obsuras al lia patrone, sed li neva get an ansa, nur mallumon en la ojos de sia patro. One tagon, kiam
தொலைவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் அது ஒரு தெளிவான காலை. வானம் தெளிவாக இருந்தது, சூரியன் வழக்கத்தை விட பிரகாசமாக பிரகாசிப்பது போல் தோன்றியது, அது மற்றொரு நாள் வேலைக்காக எழுந்தவர்களின் இதயங்களை வெப்பப்படுத்தியது. வயல்வெளிகள் பனியால் மூடப்பட்டிருந்தன, பூமியின் புதிய வாசனை காற்றில் இருந்தது. அந்த நாள் நல்லதை உறுதியளித்தது போல, மக்களை நம்பிக்கையுடன் உணர வைத்த காலை அது. ஆனால் அந்த கிராமத்தில் உள்ள பலருக்கு, வேலை சுழற்சியில் மற்றொரு நாள் தோன்றியது, நேரம் இழுத்துச் செல்வது போல் திரும்பத் திரும்ப நடைமுறைகள், புதிதாக எதுவும் தோன்றவில்லை. சுற்றிலும் ஏறக்குறைய காய்ந்த புற்கள் போலத் தெரிந்த மர வீடுகளில், ஜோனாஸ் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவர் ஒரு எளிய பையன், எளிமையான வாழ்க்கை கொண்டவர்; அந்த நாள் நாட்டு மக்களுக்கு வயல்களில் உதவுகிறது, பூமியை உழுது, பயிர்களுக்கு உணவளிக்கிறது. தாழ்மையான பிறப்பிலிருந்து வந்த அவரது பெற்றோர், சிறு வயதிலிருந்தே கடின உழைப்பு மற்றும் விடாமுயற்சியின் மதிப்பை அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தனர். ஜோனாவுக்கு பெரிய கனவுகள் இருந்தன, ஆனால் அந்த கனவுகள் அவர் தனது அன்றாட கடமைகளைச் செய்யும்போது ஒரு விரைவான கவனச்சிதறலாகத் தோன்றியது. கிராமத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் இன்னும் ஏதோ ஒன்று காத்திருக்கிறது என்பதை அவர் ஆழமாக அறிந்திருந்தார், ஆனால் சந்தேகம் நீடித்தது. அல்லது எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட தைரியமா? அன்றைய காலை உணவு வழக்கம் போல் எளிமையானது: சீஸ் கொண்ட ரெடிமேட் ரொட்டி, கொல்லைப்புற மரத்திலிருந்து சில பழங்கள் மற்றும் புதிய பால். மேஜை அமைதியாக இருந்தது, உரையாடல் பயிர்களின் நிலை மற்றும் வானிலை முன்னறிவிப்பு போன்ற அன்றாட விவகாரங்களைச் சுற்றி வந்தது. எப்பொழுதும் எதைப் பற்றியும் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படும் ஜோனாவின் தாயார், தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் நடத்தை மற்றும் வரவிருக்கும் மாதங்களில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளக்கூடிய சவால்கள் குறித்து கருத்துத் தெரிவித்தார். கொஞ்சம் ஆனால் எப்பொழுதும் புத்திசாலித்தனமாகப் பேசும் அவனது தந்தை, யாருக்கும் புரியாத ஒன்றை நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல், தூரத்தையே பார்த்துக்கொண்டு அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். மதிய உணவுக்குப் பிறகு, ஜோனாஸ் வயலுக்குச் சென்றார், அங்கு அவரது தந்தை ஏற்கனவே வேலை செய்தார். வயல்களில் உழவு செய்யும் பழக்கம் சோர்வாக இருந்தது, ஆனால் அது பொறுமை மற்றும் விடாமுயற்சியின் பரிசு. களத்தில் ஒன்றாக இருக்கும் போது ஜோனாஸ் எப்போதும் தனது தந்தையுடன் நெருக்கமாக உணர்ந்தார். அவரது தந்தை சில வார்த்தைகள் பேசினார், ஆனால் அவரது செயல்கள் எந்த ஜெபத்தையும் விட மகிழ்ச்சியாக இருந்தன. ஜோனா என்ன உணர்ந்தார் அல்லது உணர்ந்தார் என்பதை அறிய நான் அதிகம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவரது தந்தையின் சைகைகள் ஒரு திறந்த புத்தகம் போல, கோட்பாடுகள் நிறைந்தது. எப்படியோ களமும் அவனது தந்தையின் அன்றாட வேலைகளும் அவருடன் இணைவதற்கு ஒரு வழி என்பதை ஜோனாஸ் அறிந்திருந்தார். இன்னும் ஒரு நாள் ஏதோ இருந்தது. ஜோனாவைப் போலவே, அவர் ஒரு அசௌகரியத்தை உணர்ந்தார், அவரால் விவரிக்க முடியாத ஒரு விசித்திரமான உணர்வு. கலப்பை நிலத்தை வெட்டும் சத்தம் வழக்கத்தை விட அதிகமாகத் தெரிந்தது, பொதுவாக குளிர்ச்சியாக இருக்கும் காற்று, இப்போது ஒரு பாரத்தை சுமப்பது போல் தோன்றியது. அவனது வாழ்க்கையை என்றென்றும் மாற்றும் ஒன்று நடக்கப் போகிறது போல. அவர் அடிவானத்தைப் பார்த்தபோது, அந்த உணர்வின் தோற்றத்தை அடையாளம் காண முயன்றார், அவர் எதிர்பார்க்காத ஒன்றைக் கண்டார்: ஒரு தொலைதூர உருவம், கிராமத்திற்குச் செல்லும் சாலையில் நெருங்குகிறது. அவர் ஒரு மனிதர், அவர் ஒரு குதிரையில் சவாரி செய்தார். குதிரை சோர்வாக இருந்தது, சூடாக இருந்தது, மனிதன் நீண்ட நேரம் பயணம் செய்ததைப் போல சோர்வாக காணப்பட்டான். ஜோனாஸ் ஒரு உடனடி ஆர்வத்தை உணர்ந்தார், அவர் அந்த உருவத்தின் மீது ஈர்க்கப்பட்டார், ஏதோ ஒரு திறவுகோலை வைத்திருப்பது போல், அது என்னவென்று கூட அவருக்குத் தெரியவில்லை. அந்த நபர் நெருங்கியதும், தான் தனியாக இல்லை என்பதை ஜோனாஸ் உணர்ந்தார். அவருடன் இருந்த பெண்ணும் குழந்தையும் சமமாக சோர்ந்து போயினர். அந்தப் பெண் ஒரு சிறிய பையை வைத்திருந்தாள், பையன் சோர்வாக இருந்தான், அவளைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை விட அதிகமாகப் பார்த்தான். அதிகாரத்தையும் தீர்ப்பையும் வெளிப்படுத்தும் உயரத்துடன், ஒரு மனிதனின் கம்பீரமான உருவத்தை அவர் கொண்டிருந்தார். ஜோனா அருகில் வந்து கரகரப்பான குரலில் கேட்டார்; "அடுத்த கிராமத்திற்கு செல்லும் வழி தெரியுமா?" கேள்வியில் மூழ்கிய ஜோனா, தனது வலதுபுறம் உள்ள சாலையை சுட்டிக்காட்டி பதிலளித்தார்: "ஆம், அதுதான். ஆனால் நீங்கள் என்ன தேடுகிறீர்கள்? என்ன நடந்தது?" அந்த மனிதர் அவரைப் பார்த்துக் கடுமையான முகத்துடன் பதிலளித்தார்: "நான் ஓடிப்போகிறேன், எங்களுக்கு உதவி தேவை." ஜோனாவுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. விஷயங்கள் மேலும் மேலும் விசித்திரமாகிக்கொண்டிருந்தன. தன் அருகில் நின்றிருந்த தந்தையைப் பார்த்தான். அவரது தந்தை, சாதாரணமாக மிகவும் அமைதியாக இருந்தார், இப்போது அவரது முகத்தில் ஒரு கடுமையான தோற்றம் இருந்தது. என்ன நடந்து கொண்டிருந்தது? இவர்கள் யார்? "யார் ஓடுகிறாய்?" ஜோனாஸ், விஷயத்தின் தீவிரத்தை புரிந்து கொள்ள முயன்றார். "அது யாருடையது என்பது முக்கியமில்லை" என்று மனமுடைந்த முகத்துடன் சொன்னான். "அடிப்படை என்னவென்றால், எங்களுக்கு ஒரு அடைக்கலம் உள்ளது. எங்களுக்கு ஓய்வெடுக்க ஒரு பாதுகாப்பான இடம் தேவை." ஜோனா மீண்டும் தனது தந்தையைப் பார்த்தார், இந்த முறை அவர் கவலையைக் கண்டார். ஜோனாஸைப் பற்றி அவரது தந்தைக்கு எதுவும் தெரியாது. அவர் இந்த மக்களை நம்புகிறாரா என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அவரால் அவர்களின் அழுகையைப் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. இல்லாமல் லா ஆரம்பம் டி லா அவென்ச்சுரா தொலைதூர கிராமத்தில், தொலைதூர கிராமத்தில், நீங்கள் ரெனாவ் என்ற இடத்தில் வசிக்கிறீர்கள். லி எஸ்டிஸ் ஹோமா, அவரது மனதில் அவர் பார்டெனி அல் அலை டெரோஜ், அல் அலை டெம்பிம் என்றாலும். லியாஜ் ஓஜோஸ் ப்ரிலிஸ் கீல் ஸ்டெலே என் லா மல்லுமோ டி லா நோக்டோ, காஜ் ஆஃப்டே ஓனி போவிஸ் ட்ரோவி லின் சோலன் ஏ லா ரிவரோ அவு சர் லா பிண்டோ டி லா அர்பரோஜ், பென்சாண்டே ப்ரி லா மோண்டோ காஜ் லா சென்ஃபினா யுனிவர்சோ. ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் ஒரு புதிய சாகசத்தில் இருக்கிறீர்கள், நீங்கள் இதுவரை பார்த்திராத ரகசியங்களைக் கண்டறிய ஒரு புதிய வாய்ப்பு. லி லோகிஸ் என் ட்ரே மால்கா கபானோ குன் சியா பேட்ரோ, கியூ எஸ்டிஸ் சைலண்டே காஜ் மிஸ்டெரா வீரோ. லா பேட்ரோ எஸ்டிஸ் ஃபோர்டா காஜ் லெர்டா குன் சியாஜ் மனோஜ், எப்பொழுதும் என் லா கார்டனோ எவ் சே லா டோமோ வேலை செய்கிறார், எல்லா விஷயங்களையும் போர் டெனி லா ஸ்மால் ஃபேமிலியன் விவாண்டா செய்கிறார். ஆனால் அவர் கடந்த காலத்திற்கோ அல்லது கிராமத்திற்கு வெளியே உள்ள உலகத்திற்கோ அதிகம் பேசியதில்லை. லி பிரீரிஸ் விவி என் சோலேனோ, சர்கோமிட்டா டி லா நேடுராஜ் மிரிண்டிங்கஸ் கியெனு லி ஜோர்ஜிஸ் டைல் அடென்டே. ரெனாவ் அடிக்கடி பாவம் கேட்டார், கியோ ஒப்சுராஸ் அல் லியா புரவலர், செட் லி ஒருபோதும் பதில் பெறவில்லை, நூர் மல்லுமோன் என் லா ஓஜோஸ் டி சியா பாட்ரோ. ஒரு டேகன், கியாம்
Ne en odhiambo ma ne ler maber e gweng' moro ma ne ni mabor gi nam. Polo ne oler, kendo chieng' ne neno rieny maler moloyo kaka pile, mana ka gima orieny chuny duto mag jogo mane ochiew ne tij odiechieng' machielo. Midhi ne oumo gi lum, kendo muya mamit mar piny ne ni e yamo. Ne en kit odhiambo ma ne miyo ji bedo gi geno, mana kaka odiechieng'no ne osingo gimoro maber. To kuom ji mang'eny e gweng'no, odiechieng' machielo ne oneno e chenro mar tich, ma ne itimo gik ma ne itimo pile kendo ma ne neno ni kinde ne dhi nyime, onge gima manyien ma ne wuok. E kind udi ma ne olosi gi yien, ma ne nenore ni gin lum ma chiegni osetuo e alwora duto, ne odak wuoyi moro miluongo ni Jonas. Ne en wuoyi mayot, ma ne nigi ngima mayot; Odiechieng'no konyo jopinyno e puothe, opur Piny kendo ochiwo chiemo ne cham. Jonyuolne, ma bende ne owuok e ot ma ne nigi mwandu mang'eny, ne osepuonje ber mar tiyo matek kendo bedo gi kinda chakre kinde ma ne pod en nyathi. Yona ne nigi lek madongo, to lekgo ne neno ni gin mana gik ma ne nyalo geng'o parone kuom thuolo matin sama ne otimo tije ma ne otimo pile ka pile. Ne ong'eyo e chunye ni nitie gimoro ma ne rito moloyo, gimoro ma ne okadho tong' mag gweng'no, kata kamano, kiawa ne pod nitie. Kata be inyalo bedo gi chir mar weyo gik moko duto? Chiemo mar odhiambo e odiechieng'no ne yot, kaka pile: mkate ma ne olosi gi cheese, olembe moko ma ne owuok e yien ma ne ni e ot ma ne ni e ot, kod chak ma ng'we ng'ar. Mesa ne oling' thi, kendo mbaka ne ochung'ne weche ma ne timore pile ka pile, kaka chal mar cham kod kaka piny ne dhi bedo. Min Jonah ma ne kinde duto bedo gi parruok kuom gimoro amora kod gimoro amora, nowuoyo kuom tim mag joma ne ni machiegni kode kod pek ma ne ginyalo yudo e dweche mabiro. Wuon-gi ma ne wuoyo matin to kinde duto ne otiyo gi rieko, ne winjo ka oling', ka oneno mabor, mana kaka ne oparo gimoro ma onge ng'at machielo ma ne nyalo winjo tiendgi. Bang' chiemo mar odhiambo, Jonas nodhi e puoth, kama wuon-gi ne osebedo ka tiyoe. Tim mar puodho puothe ne tee malach, kata kamano ne en mich mar horuok kod kinda. Kinde duto Jonas ne winjo ni en machiegni ahinya gi wuon-gi sama gin kanyachiel e puoth. Wuon-gi ne owacho weche moko manok, to timbene ne omiye mor moloyo lamo moro amora. Ok owinjore awach gik mang'eny mondo Yona ong'e gik ma ne owinjo kata ma ne owinjo. Gik ma wuon-gi ne timo ne chalo gi buk ma oyabere, ma opong' gi puonj. Jonas nong'eyo ni e yo moro puodho kod tije ma wuon gi timo pile pile ne en yo mar tudruok kode. To odiechieng' machielo ne nitie gimoro ma ne otimore. Ka Yona ne timo kamano, ne owinjo ka ok owinjo maber, ma ne en winjo ma ok onyal lero. Dwol mar puoth ma ne ng'ado piny ne neno ni ni mabor moloyo kaka pile, kendo yamo ma ne pile ng'ich, sani ne neno ni oting'o ting' mapek. mana kaka gimoro ne dhi timore ma ne dhi loko ngimane nyaka chieng'. Ka ne oneno piny, ka otemo ng'eyo kama ng'wechno wuokie, ne oneno gimoro ma ne ok ogeno: ng'at moro mabor, ma ne chopo machiegni e yo ma ne dhi e gweng'no. Ne en ng'at, kendo ne oting'o faras. Faras no ne ool, ne liet, kendo ng'atno ne neno ool, mana ka gima osewuotho kuom thuolo malach. Jonas ne owinjo ka en gi gombo mar ng'eyo mapiyo, ne ohero ng'atno, mana kaka ne en gi chapa mar gimoro, ne ok ong'eyo kata ni en ang'o. E sama jalno ne sudo machiegni, Jonas ne ofwenyo ni ne ok en kende. Miyo kod nyathi ma ne ni kode ne gin gi ng'ol maromre. Miyono ne omako ng'injo matin, kendo wuoyino ne ool kendo ne oneno gik mathoth moloyo gik ma ne timore e a
lworane. Ne en gi kido ma ng'ato nyalo ng'iyogo, kendo ne en gi ng'ut ma ne nyiso ni en gi teko kendo ni en gi nyalo mar ng'ado bura. Yona nodhi machiegni kendo nopenjo gi dwol ma ng'ich; "Be ing'eyo yo ma dhi e gweng' maluwo?" Yona, ma ne opong' gi penjono, nonyiso yo ma ne ni e korachwich kendo nodwoko kama: "Ee, en kamano. To ang'o ma idwaro? Ang'o motimore?" Ng'atno nene onene gi wang' ma ng'ich kendo nodwoko kama: "Aring'o. Wadwaro kony." Yona ne ok ong'eyo gima onego otim. Gik moko ne dhi bedo ma ok ng'iyore. ne oneno wuon-gi ma ne ochung' machiegni kode, kendo ne oneno ni wang' wuon-gi ne olokore. Wuon-gi, ma ne pile bedo mayom ahinya, sani ne nigi wang' mager. Ang'o ma ne timore? Be jogo ne gin ng'a gini? "Iringo gi ng'a?" Jonas nopenjo, ka otemo ng'eyo kaka wachno ne pek ahinya. "Ok en gima duong' ni en mar ng'a," ng'atno ne owacho gi wang' ma otur. "Gima duong' en ni wan gi kar geng'ruok. Wadwaro kama nigi arita maber mar yueyo." Yona nene oneno wuon-gi kendo, kendo e sechego ne oneno ni en gi parruok. Wuon-gi ne ok ong'eyo gimoro kuom Yona. Ne ok ong'eyo ka be oyie gi jogo, to bende ne ok onyal weyo ywakgi. Maonge go Chakruok mar wuoth E gweng' moro mabor, e gweng' mabor, idak kama iluongo ni Renau. En homa, kata obedo ni e parone ne en ng'at ma ng'iyo piny, ng'at ma ng'iyo piny. Oboke ma ng'we ng'ar nyalo ng'ado e wi ng'ato, kendo kinde mang'eny onyalo yudore e aora nyaka e wi got mar arbaroj, ka oparo kuom piny mondo oyud winjo mar piny mangima. Odiechieng' ka odiechieng' idhi e wuoth manyien, thuolo manyien mar fwenyo weche ma ling'ling' ma pok ineno chon. Wasebedo ka aneno gik mathoth ma nyalo miyo wabed gi paro, to pod oling' ka ng'atno oling'. Jalno en mar ng'at ma nigi nyalo mar ng'ado bura, kinde duto otiyo e puodho nyaka e ot mare, kendo otimo gik moko duto mondo anyuola matin obed mangima. Kata kamano, ne ok owuoyo ahinya kapok kinde mokalo kata piny ma oko mar gweng'no ochopo. Ohero dak kende, ng'iyo gik ma dongo dongo ma miyo ng'ato bedo gi gombo mar ng'iyo gik moko. Renau ne penjo richo kinde ka kinde, kata kamano ne ok oyudo duoko, to ne ok oyudo dwoko. Tagon achiel, kiam
Ne en odhiambo ma ne ler maber e gweng' moro ma ne ni mabor gi nam. Polo ne oler, kendo chieng' ne neno rieny maler moloyo kaka pile, mana ka gima orieny chuny duto mag jogo mane ochiew ne tij odiechieng' machielo. Midhi ne oumo gi lum, kendo muya mamit mar piny ne ni e yamo. Ne en kit odhiambo ma ne miyo ji bedo gi geno, mana kaka odiechieng'no ne osingo gimoro maber. To kuom ji mang'eny e gweng'no, odiechieng' machielo ne oneno e chenro mar tich, ma ne itimo gik ma ne itimo pile kendo ma ne neno ni kinde ne dhi nyime, onge gima manyien ma ne wuok. E kind udi ma ne olosi gi yien, ma ne nenore ni gin lum ma chiegni osetuo e alwora duto, ne odak wuoyi moro miluongo ni Jonas. Ne en wuoyi mayot, ma ne nigi ngima mayot; Odiechieng'no konyo jopinyno e puothe, opur Piny kendo ochiwo chiemo ne cham. Jonyuolne, ma bende ne owuok e ot ma ne nigi mwandu mang'eny, ne osepuonje ber mar tiyo matek kendo bedo gi kinda chakre kinde ma ne pod en nyathi. Yona ne nigi lek madongo, to lekgo ne neno ni gin mana gik ma ne nyalo geng'o parone kuom thuolo matin sama ne otimo tije ma ne otimo pile ka pile. Ne ong'eyo e chunye ni nitie gimoro ma ne rito moloyo, gimoro ma ne okadho tong' mag gweng'no, kata kamano, kiawa ne pod nitie. Kata be inyalo bedo gi chir mar weyo gik moko duto? Chiemo mar odhiambo e odiechieng'no ne yot, kaka pile: mkate ma ne olosi gi cheese, olembe moko ma ne owuok e yien ma ne ni e ot ma ne ni e ot, kod chak ma ng'we ng'ar. Mesa ne oling' thi, kendo mbaka ne ochung'ne weche ma ne timore pile ka pile, kaka chal mar cham kod kaka piny ne dhi bedo. Min Jonah ma ne kinde duto bedo gi parruok kuom gimoro amora kod gimoro amora, nowuoyo kuom tim mag joma ne ni machiegni kode kod pek ma ne ginyalo yudo e dweche mabiro. Wuon-gi ma ne wuoyo matin to kinde duto ne otiyo gi rieko, ne winjo ka oling', ka oneno mabor, mana kaka ne oparo gimoro ma onge ng'at machielo ma ne nyalo winjo tiendgi. Bang' chiemo mar odhiambo, Jonas nodhi e puoth, kama wuon-gi ne osebedo ka tiyoe. Tim mar puodho puothe ne tee malach, kata kamano ne en mich mar horuok kod kinda. Kinde duto Jonas ne winjo ni en machiegni ahinya gi wuon-gi sama gin kanyachiel e puoth. Wuon-gi ne owacho weche moko manok, to timbene ne omiye mor moloyo lamo moro amora. Ok owinjore awach gik mang'eny mondo Yona ong'e gik ma ne owinjo kata ma ne owinjo. Gik ma wuon-gi ne timo ne chalo gi buk ma oyabere, ma opong' gi puonj. Jonas nong'eyo ni e yo moro puodho kod tije ma wuon gi timo pile pile ne en yo mar tudruok kode. To odiechieng' machielo ne nitie gimoro ma ne otimore. Ka Yona ne timo kamano, ne owinjo ka ok owinjo maber, ma ne en winjo ma ok onyal lero. Dwol mar puoth ma ne ng'ado piny ne neno ni ni mabor moloyo kaka pile, kendo yamo ma ne pile ng'ich, sani ne neno ni oting'o ting' mapek. mana kaka gimoro ne dhi timore ma ne dhi loko ngimane nyaka chieng'. Ka ne oneno piny, ka otemo ng'eyo kama ng'wechno wuokie, ne oneno gimoro ma ne ok ogeno: ng'at moro mabor, ma ne chopo machiegni e yo ma ne dhi e gweng'no. Ne en ng'at, kendo ne oting'o faras. Faras no ne ool, ne liet, kendo ng'atno ne neno ool, mana ka gima osewuotho kuom thuolo malach. Jonas ne owinjo ka en gi gombo mar ng'eyo mapiyo, ne ohero ng'atno, mana kaka ne en gi chapa mar gimoro, ne ok ong'eyo kata ni en ang'o. E sama jalno ne sudo machiegni, Jonas ne ofwenyo ni ne ok en kende. Miyo kod nyathi ma ne ni kode ne gin gi ng'ol maromre. Miyono ne omako ng'injo matin, kendo wuoyino ne ool kendo ne oneno gik mathoth moloyo gik ma ne timore e alworane. Ne en gi kido ma ng'ato nyalo ng'iyogo, kendo ne en gi ng'ut ma ne nyiso ni en gi teko kendo ni en gi nyalo mar ng'ado bura. Yona nodhi machiegni kendo nopenjo gi dwol ma ng'ich; "Be ing'eyo yo ma dhi e gweng' maluwo?" Yona, ma ne opong' gi penjono, nonyiso yo ma ne ni e korachwich kendo nodwoko kama: "Ee, en kamano. To ang'o ma idwaro? Ang'o motimore?" Ng'atno nene onene gi wang' ma ng'ich kendo nodwoko kama: "Aring'o. Wadwaro kony." Yona ne ok ong'eyo gima onego otim. Gik moko ne dhi bedo ma ok ng'iyore. ne oneno wuon-gi ma ne ochung' machiegni kode, kendo ne oneno ni wang' wuon-gi ne olokore. Wuon-gi, ma ne pile bedo mayom ahinya, sani ne nigi wang' mager. Ang'o ma ne timore? Be jogo ne gin ng'a gini? "Iringo gi ng'a?" Jonas nopenjo, ka otemo ng'eyo kaka wachno ne pek ahinya. "Ok en gima duong' ni en mar ng'a," ng'atno ne owacho gi wang' ma otur. "Gima duong' en ni wan gi kar geng'ruok. Wadwaro kama nigi arita maber mar yueyo." Yona nene oneno wuon-gi kendo, kendo e sechego ne oneno ni en gi parruok. Wuon-gi ne ok ong'eyo gimoro kuom Yona. Ne ok ong'eyo ka be oyie gi jogo, to bende ne ok onyal weyo ywakgi. Maonge go Chakruok mar wuoth E gweng' moro mabor, e gweng' mabor, idak kama iluongo ni Renau. En homa, kata obedo ni e parone ne en ng'at ma ng'iyo piny, ng'at ma ng'iyo piny. Oboke ma ng'we ng'ar nyalo ng'ado e wi ng'ato, kendo kinde mang'eny onyalo yudore e aora nyaka e wi got mar arbaroj, ka oparo kuom piny mondo oyud winjo mar piny mangima. Odiechieng' ka odiechieng' idhi e wuoth manyien, thuolo manyien mar fwenyo weche ma ling'ling' ma pok ineno chon. Wasebedo ka aneno gik mathoth ma nyalo miyo wabed gi paro, to pod oling' ka ng'atno oling'. Jalno en mar ng'at ma nigi nyalo mar ng'ado bura, kinde duto otiyo e puodho nyaka e ot mare, kendo otimo gik moko duto mondo anyuola matin obed mangima. Kata kamano, ne ok owuoyo ahinya kapok kinde mokalo kata piny ma oko mar gweng'no ochopo. Ohero dak kende, ng'iyo gik ma dongo dongo ma miyo ng'ato bedo gi gombo mar ng'iyo gik moko. Renau ne penjo richo kinde ka kinde, kata kamano ne ok oyudo duoko, to ne ok oyudo dwoko. Tagon achiel, kiamMane clarum erat in villa procul a mari. Caelum serenum est, et sol solito lucidius videbatur, quasi omnes animas eorum qui in alterius diei opere excitati sunt illuminare. Fronde tegebantur arbores, et odor terrae erat in aere. Erat spei genus mane, sicut dies promiserat aliquid boni. Sed per multos in pago, alius dies apparuit in schedula operis, ubi consuetudines iteratae sunt et tempus iter facere videbatur, nihil novi emersit. Inter domos ligneas, quae quasi paleas in circuitu exsiccatae videbantur, puer vixit nomine Ionas. Puer simplex erat, cum vita simplici; Hodie in agris indigenas adiuvat, Terram colens et fruges pascens. Parentes eius, qui etiam ex media familia oriundi erant, praestantiam laboris et perseverantiae ab adulescentia aetate ei insinuaverunt. Ionas magna somnia habuit, sed illae tantum videbantur esse perturbationes temporales cum circumibat negotia sua quotidiana. Noverat in animo aliquid amplius manere eum, aliquid extra pagi terminos, sed manebat dubium. An omnia audes dare? Prandium illo die simplex erat, ut solet: caseus panis, quidam fructus ex arbore in diam, et lac recens. Mensa quievit, et sermo erat de rebus quotidianis, qualis est status segetum et tempestatum. Mater Ionae, quae semper de omnibus rebusque omnibus solicita erat, de moribus propinquorum loquebatur et difficultatibus quae proximis mensibus occurrere possent. Pater, qui parum sed semper sapienter locutus est, se insistere sensit, prospiciens procul, quasi contemplans quod nullus alius intelligere posset. Post prandium Ionas perrexit ad villam, ubi pater eius laboraverat. Longum erat usus topiarii, sed patientiae et perseverantiae donum. Ionas semper sensit proximos patri cum in campo simul essent. Pater pauca verba dixit, sed facta eius plusquam oratione impressit. Non opus est multa dicere pro Iona scire quid audierit vel senserit. Actiones patris eius erant sicut liber apertus, plenus instructionis. Ionas scivit quodammodo villam et chores cotidianos patris eius viam cum eo coniungere. Altera autem die aliquid factum est. Quod Ionas fecit, anxius est, sensum explicare non potuit. Sonus silvae feriens humus solito longius videbatur, et aura lenior solito gravior videbatur. quasi aliquid futurum esset quod vitam suam semper mutaret. Circumspiciens, fontem tumultus collocare conans, aliquid inexpectatum vidit: figuram procul, accedens ad vicum. Vir erat, et equo vehebatur. Equus fessus erat et calidus, et homo fessus spectabat ac si diu ambulasset. Ionas curiosus statim sensit, hominem amavit, quasi clavem rei haberet, ne quidem quid esset nescivit. Cum homo propius accedens, Ionas intellexit se non esse solum. Mater et puer cum ea aeque vulnerati sunt. Femina parvum phialam tenebat, et puer fatigatus est et animadvertit plura quam quae circa eum erant. Ingenium amabilem habebat, cum musculus robore et dexteritate monstrans. Ionas appropinquavit et quaesivit raucam vocem; "Nostine viam ad proximum pagum?" Ionas confusus interrogatione demonstravit viam ad laevam et respondit, "Ita est. Sed quid vis? Quid accidit?" Homo videns eum offensus respondit: "Curro. auxilio indigemus." Ionas nesciebat quid faceret. Res sunt questus cerritulus. patrem aspexit, qui iuxta se stabat, et vultum mutatum vidit. Pater eius, qui tam placidus erat, iam severus erat. Quid fiebat? Qui erant isti? "Quis fugis?" Ionas quaesivit, temptans rei gravitatem coniecturam facere. "Nihil refert cuius sit", ille confusa vultu dixit. "Summa res est, nos tegimen habemus. Tuto loco quiescendi opus est." Ionas denuo respexit ad patrem, et hoc tempore vidit anxius. De Iona nihil scivit pater eius. Haec si crederet nesciebat, sed etiam non potuit quin rideat. Sine
Bija skaidrs rīts ciematā tālu iekšzemē. Debesis bija skaidras, un šķita, ka saule spīd spožāk nekā parasti, it kā tā sasildītu visas to cilvēku sirdis, kuri mostās uz kārtējo darba dienu. Laukus klāja rasa, un gaisā virmoja svaiga zemes smarža. Tas bija tāds rīts, kas lika cilvēkiem justies optimistiskiem, it kā diena solītu kaut ko labu. Taču daudziem šajā ciematā darba ciklā parādījās vēl viena diena, ar atkārtotām rutīnām, kad laiks šķita velkas, nekas jauns neparādās. Starp koka mājām, kurām visapkārt šķita gandrīz izžuvusi zāle, dzīvoja jauns vīrietis vārdā Jonass. Viņš bija vienkāršs zēns ar vienkāršu dzīvi; Tā diena palīdz tautiešiem laukos, uzar Zemi un pabaro labību. Viņa vecāki, kas arī cēlušies no pazemīgas izcelsmes, jau no agras bērnības bija iemācījuši viņam smaga darba un neatlaidības vērtību. Jonam bija lieli sapņi, taču šķita, ka tie bija tikai īslaicīgs traucēklis, veicot savus ikdienas pienākumus. Viņš dziļi zināja, ka gaida kaut kas vairāk, kaut kas aiz ciema robežām, taču šaubas saglabājās. Vai arī uzdrīkstēties visu pamest? Brokastis tajā dienā bija vienkāršas, kā parasti: gatava maize ar sieru, daži augļi no sētas koka un svaigs piens. Galds klusēja, un saruna grozījās ap ikdienas lietām, piemēram, labības stāvokli un laikapstākļu prognozi. Jonas māte, kas vienmēr bija noraizējusies par visu un visu, komentēja apkārtējo uzvedību un iespējamos izaicinājumus, ar kuriem viņi varētu saskarties turpmākajos mēnešos. Viņa tēvs, kurš runāja maz, bet vienmēr gudri, klausījās klusēdams, lūkodamies tālumā, it kā domādams kaut ko tādu, ko neviens cits nevarētu saprast. Pēc pusdienām Jonass devās uz lauku, kur jau strādāja viņa tēvs. Lauku aršanas prakse bija nogurdinoša, taču tā bija pacietības un neatlaidības dāvana. Jonass vienmēr jutās tuvāks savam tēvam, kad viņi bija kopā laukumā. Viņa tēvs teica dažus vārdus, bet viņa darbi bija priecīgāki par jebkuru lūgšanu. Man nav daudz jāsaka, lai Džons zinātu, ko viņš juta vai juta. Viņa tēva žesti bija kā atvērta grāmata, pilna ar doktrīnu. Jonass zināja, ka lauks un tēva ikdienas darbi ir veids, kā ar viņu sazināties. Vēl vienu dienu bija kaut kas. Tāpat kā Jona, viņš juta nemierīgu sajūtu, dīvainu sajūtu, ko viņš nevarēja izskaidrot. Šķita, ka arkls griež zemi, šķita tālāk nekā parasti, un vējš, kas parasti bija auksts, tagad šķita, ka nes sev līdzi smagumu. it kā tūlīt notiktu kaut kas, kas mainītu viņa dzīvi uz visiem laikiem. Skatoties uz horizontu, cenšoties noteikt sajūtas izcelsmi, viņš ieraudzīja kaut ko tādu, ko nebija gaidījis: attālu figūru, kas tuvojās pa ceļu, kas veda uz ciematu. Viņš bija vīrietis un jāja uz zirga. Zirgs bija noguris, karsts, un vīrietis izskatījās noguris, it kā viņš būtu ilgu laiku ceļojis. Jonass uzreiz sajuta ziņkāri, viņu pievilka šī figūra, it kā viņam būtu kaut kā atslēga, viņš pat nezināja, kas tas ir. Kad vīrietis tuvojās, Jonass saprata, ka nav viens. Sieviete un bērns, kas bija kopā ar viņu, bija vienlīdz pārguruši. Sieviete turēja rokās nelielu somiņu, un zēns bija noguris un redzēja vairāk nekā apkārt notiekošo. Viņam bija iespaidīga vīrieša figūra ar augumu, kas pauda autoritāti un spriedumu. Jona piegāja klāt un aizsmakušā balsī jautāja; "Vai jūs zināt ceļu uz nākamo ciematu?" Jona, jautājuma pārņemts, norādīja uz ceļu pa labi un atbildēja: "Jā, tā ir. Bet ko tu meklē? Kas noticis?" Vīrietis paskatījās uz viņu ar smagu seju un atbildēja: "Es bēgu. Mums vajag palīdzību." Jona nezināja, ko darīt. Lietas kļuva arvien dīvainākas. viņš paskatījās uz tēvu, kurš stāvēja viņam blakus, un pamanīja, ka tēva seja ir mainījusies. Viņa tēvam, kurš parasti bija tik mierīgs, tagad bija stingrs skatiens. Kas notika? Kas šie bija? "Kas tu skrien?" Jonass jautāja, cenšoties izprast lietas nopietnību. "Nav svarīgi, kam," sacīja vīrietis ar nomāktu seju. "Galvenais punkts ir tāds, ka mums ir patvērums. Mums ir vajadzīga droša vieta, kur atpūsties." Jona vēlreiz paskatījās uz savu tēvu, un šoreiz viņš saskatīja bažas. Viņa tēvs neko nezināja par Jonasu. Viņš nezināja, vai tic šiem cilvēkiem, bet arī nevarēja ignorēt viņu saucienu. Bez Aventura sākums Nomaļā ciematā, nomaļā ciematā, jūs dzīvojat vietā, ko sauc par Renau. Li estis homa, lai gan savā prātā viņš bija parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Katru dienu jūs atrodaties jaunā piedzīvojumā, jaunā iespēja atklāt noslēpumus, ko jūs nekad neesat redzējis. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, vienmēr strādājot en la gardeno au che la domo, padarot visas lietas por teni la small familion vivanta. Bet viņš nekad daudz nerunāja pirms pagātnes vai pasaules ārpus ciemata. Li preferis vivi en soleno, circomita de la naturaj mirindinges kienu li zorgis tiel atente. Renau bieži jautāja grēku, kio obsuras al lia patrone, sed li nekad nesaņēma atbildi, nur mallumon en la ojos de sia patro. Viens tagons, kiamstar_borderΉταν ένα καθαρό πρωινό σε ένα χωριό μακριά στην ενδοχώρα. Ο ουρανός ήταν καθαρός και ο ήλιος έμοιαζε να λάμπει πιο λαμπερός από ό,τι συνήθως, σαν να ζέσταινε όλες τις καρδιές όσων ξυπνούσαν για μια άλλη μέρα δουλειά. Τα χωράφια σκεπάστηκαν με δροσιά και η φρέσκια μυρωδιά της γης ήταν στον αέρα. Ήταν το είδος του πρωινού που έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται αισιόδοξοι, σαν να υπόσχεται κάτι καλό η μέρα. Αλλά για πολλούς σε εκείνο το χωριό, μια άλλη μέρα εμφανίστηκε στον κύκλο εργασίας, με επαναλαμβανόμενες ρουτίνες όπου ο χρόνος φαινόταν να καθυστερεί, τίποτα καινούργιο δεν αναδύθηκε. Ανάμεσα στα ξύλινα σπίτια, που έμοιαζαν να είναι σχεδόν ξεραμένα χόρτα τριγύρω, ζούσε ένας νεαρός που λεγόταν Τζόνας. Ήταν ένα απλό αγόρι, με απλή ζωή. Εκείνη η μέρα βοηθά τους συμπατριώτες στα χωράφια, οργώνει τη Γη και ταΐζει τις καλλιέργειες. Οι γονείς του, που επίσης προέρχονταν από ταπεινή καταγωγή, του είχαν διδάξει από μικρός την αξία της σκληρής δουλειάς και της επιμονής. Ο Jonah είχε μεγάλα όνειρα, αλλά αυτά τα όνειρα φαινόταν να είναι απλώς μια φευγαλέα απόσπαση της προσοχής καθώς εκτελούσε τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Κατά βάθος ήξερε ότι περίμενε κάτι παραπάνω, κάτι πέρα από τα όρια του χωριού, αλλά η αμφιβολία επέμενε. Ή να τολμήσει να αφήσει τα πάντα; Το πρωινό εκείνη την ημέρα ήταν απλό, ως συνήθως: έτοιμο ψωμί με τυρί, μερικά φρούτα από το δέντρο στην πίσω αυλή και φρέσκο γάλα. Το τραπέζι ήταν σιωπηλό και η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από καθημερινές υποθέσεις, όπως η κατάσταση των καλλιεργειών και η πρόγνωση του καιρού. Η μητέρα του Jonah, που πάντα ανησυχούσε για όλα και για όλα, σχολίασε τη συμπεριφορά των γύρω της και τις πιθανές προκλήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσουν τους επόμενους μήνες. Ο πατέρας του, που μιλούσε ελάχιστα αλλά πάντα σοφά, τον άκουγε σιωπηλός, κοιτώντας μακριά, σαν να σκεφτόταν κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε να καταλάβει. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ο Jonas πήγε στο χωράφι, όπου δούλευε ήδη ο πατέρας του. Η πρακτική του οργώματος των χωραφιών ήταν κουραστική, αλλά ήταν δώρο υπομονής και επιμονής. Ο Τζόνας ένιωθε πάντα πιο κοντά στον πατέρα του όταν ήταν μαζί στο γήπεδο. Ο πατέρας του μίλησε λίγα λόγια, αλλά οι πράξεις του ήταν πιο χαρούμενες από κάθε προσευχή. Δεν χρειάζεται να πω πολλά για να ενημερώσω τον Jonah τι ένιωσε ή τι ένιωσε. Οι χειρονομίες του πατέρα του ήταν σαν ένα ανοιχτό βιβλίο, γεμάτο δόγματα. Ο Τζόνας ήξερε ότι κατά κάποιο τρόπο το χωράφι και οι καθημερινές δουλειές του πατέρα του ήταν ένας τρόπος να συνδεθεί μαζί του. Μια άλλη μέρα, κάτι ήταν. Όπως έκανε ο Jonah, ένιωσε μια αίσθηση ανησυχίας, ένα περίεργο συναίσθημα που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ο ήχος του αλέτρι που έκοβε το έδαφος φαινόταν πιο μακριά από το συνηθισμένο, και ο άνεμος, που συνήθως ήταν κρύος, φαινόταν τώρα να κουβαλάει ένα βάρος μαζί του. σαν να επρόκειτο να συμβεί κάτι που θα του άλλαζε τη ζωή για πάντα. Καθώς κοίταξε τον ορίζοντα, προσπαθώντας να προσδιορίσει την προέλευση της αίσθησης, είδε κάτι που δεν περίμενε: μια μακρινή φιγούρα, που πλησίαζε κατά μήκος του δρόμου που οδηγούσε στο χωριό. Ήταν άντρας και έμπαινε σε άλογο. Το άλογο ήταν κουρασμένο, ζεστό, και ο άντρας φαινόταν κουρασμένος, σαν να είχε ταξιδέψει πολύ. Ο Τζόνας ένιωσε μια στιγμιαία περιέργεια, τον τράβηξε αυτή η φιγούρα, σαν να είχε το κλειδί για κάτι, δεν ήξερε καν τι ήταν. Καθώς ο άντρας πλησίασε, ο Jonas συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μόνος. Η γυναίκα και το παιδί που ήταν μαζί του ήταν εξίσου εξαντλημένοι. Η γυναίκα κρατούσε μια μικρή τσάντα και το αγόρι ήταν κουρασμένο και έβλεπε περισσότερα από όσα συνέβαιναν γύρω της. Είχε την επιβλητική φιγούρα ενός άνδρα, με ανάστημα που απέδιδε εξουσία και κρίση. Ο Ιωνάς πλησίασε και ρώτησε με βραχνή φωνή· «Ξέρεις τον δρόμο για το διπλανό χωριό;» Ο Ιωνάς, κυριευμένος από την ερώτηση, έδειξε τον δρόμο στα δεξιά του και απάντησε: "Ναι, είναι. Μα τι ψάχνεις; Τι έγινε;" Ο άντρας τον κοίταξε με σοβαρό πρόσωπο και απάντησε: «Τρέπω να φύγω. Χρειαζόμαστε βοήθεια». Ο Τζόνα δεν ήξερε τι να κάνει. Τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο περίεργα. κοίταξε τον πατέρα του που στεκόταν δίπλα του και παρατήρησε ότι το πρόσωπο του πατέρα του είχε αλλάξει. Ο πατέρας του, συνήθως τόσο ήρεμος, είχε τώρα ένα αυστηρό βλέμμα στο πρόσωπό του. Τι γινόταν; Ποιοι ήταν αυτοί; «Ποιον τρέχεις; ρώτησε ο Τζόνας, προσπαθώντας να καταλάβει τη σοβαρότητα του θέματος. «Δεν έχει σημασία ποιανού», είπε ο άντρας με καταθλιπτικό πρόσωπο. "Η ουσία είναι ότι έχουμε ένα καταφύγιο. Χρειαζόμαστε ένα ασφαλές μέρος για να ξεκουραστούμε." Ο Ιωνάς κοίταξε ξανά τον πατέρα του και αυτή τη φορά είδε ανησυχία. Ο πατέρας του δεν ήξερε κάτι για τον Τζόνας. Δεν ήξερε αν πίστευε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά δεν μπορούσε επίσης να αγνοήσει την κραυγή τους. Χωρίς La Commencement de la Aventura Σε ένα απομακρυσμένο χωριό, σε ένα απομακρυσμένο χωριό, ζεις σε ένα μέρος που λέγεται Renau. Li estis homa, αν και στο μυαλό του ήταν parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Κάθε μέρα βρίσκεστε σε μια νέα περιπέτεια, μια νέα ευκαιρία να ανακαλύψετε μυστικά που δεν έχετε ξαναδεί. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, δουλεύοντας πάντα en la gardeno au che la domo, κάνοντας τα πάντα por teni la small familion vivanta. Ποτέ όμως δεν μίλησε πολύ πριν από το παρελθόν ή τον κόσμο έξω από το χωριό. Li preferis vivi en soleno, circomita de la naturaj mirindinges kienu li zorgis tiel atente. Ο Ρενάου ρώτησε συχνά την αμαρτία, ο κίο όμπσουρας αλ λιά πάτρονε, ο Σεντ λι δεν έλαβε ποτέ απάντηση, nur mallumon en la ojos de sia patro. Ένα ταγκόν, κιάμ
Haʼe ningo peteĩ pyhareve hesakã porãva peteĩ puévlo mombyry oĩvape yvýpe. Yvága hesakã, ha kuarahy ha'ete ku omimbivéva jepiveguágui, ha'ete ku ombopiro'ýva opavave korasõ umi opu'ãva ambue ára rembiaporã. Umi kokue ojaho'i ro'y, ha yvy ryakuã pyahu oĩ yvate. Ha'e pe tipo de pyhareve omoñeñandu porãva tapichakuérape, ha'ete ku pe ára oprometéva peteĩ mba'e iporãva. Ha katu heta tava'ípe ĝuarã upe aldea-pe, ojekuaa ambue ára ciclo de trabajo-pe, umi rutina ojejapóva jey jey ha'ete ku ojearrastrahápe pe tiempo, ndoikói mba'eve pyahu. Umi óga yvyrágui ojejapóva apytépe, ha'etévaicha haimete kapi'ipe ipirúva ijerére, oiko peteĩ mitãrusu hérava Jonás. Ha'e peteĩ mitãkaria'y simple, orekóva peteĩ tekove simple; Upe ára oipytyvô tetâyguápe kokuépe, oarado Yvy ha omongaru umi ñemitÿme. Ituvakuéra, oúva avei humilde origen-gui, ombo'eva'ekue chupe imitã guive mba'éichapa ovale tembiapo pohýi ha perseverancia. Jonás oguereko kuri sueño tuicháva, ha katu umi sueño ha'ete peteĩ distracción ohasávante oho aja hembiapo ára ha ára. Ha'e oikuaa ipypukúpe oĩha peteĩ mba'e oha'arõvéva, peteĩ mba'e ohasáva pe aldea rembe'y, ha katu pe duda opersistiva. Térãpa reñeanimáta reheja opa mbaʼe? Pe desayuno upe árape ha'e simple, jepiveguáicha: mbujape ojejapóva kesu reheve, yva'imi yvyramáta korapýpe ha kamby pyahu. Pe mesa okirirĩ, ha pe ñomongeta ojere umi mba'e ára ha ára rehegua, ha'eháicha mba'éichapa oĩ umi ñemitỹ ha pe pronóstico arapy rehegua. Jonás sy, akóinte ojepy'apýva oimeraẽ mba'ére ha opa mba'ére, okomenta umi oĩva ijerére reko ha umi desafío ikatúva ombohovái hikuái umi jasy oúvape. Itúva, sa'i oñe'ẽva ha katu akóinte iñarandu, ohendu kirirĩháme, omaña mombyry, ha'ete ku opensáva peteĩ mba'e avave ndaikatúiva ontende. Okaru rire, Jonas oho kokuépe, itúva omba'apomahápe. Pe práctica de arado umi kokue ikane'õ, ha katu ha'e peteĩ don de paciencia ha perseverancia. Jonas akóinte oñeñandu hi'aguĩve itúvare oĩ jave hikuái oñondive pe cancha-pe. Itúva he'i mbovymi ñe'ẽ, ha katu hembiapokuéra ombovy'ave oimeraẽ ñembo'égui. Natekotevẽi haʼe heta mbaʼe aikuaauka hag̃ua Jonáspe mbaʼépa oñandu térã oñandu. Itúva gesto ha'ete peteĩ libro abierto, henyhẽva doctrina-gui. Jonas oikuaa de alguna manera pe campo ha itúva rembiapo ára ha ára ha'eha peteĩ manera oñeconecta haĝua hendive. Ambue ára katu oĩkuri peteĩ mba'e. Jonás ojapo haguéicha, oñandu peteĩ temiandu ipy'aguapýva, peteĩ temiandu iñextraño ndaikatúiva omyesakã. Pe arado ryapu oikytĩva yvy ha'ete mombyryvéva jepiveguágui, ha pe yvytu, jepivegua ro'ysã, ko'áĝa ha'ete ogueraháva hendive peteĩ mba'e pohýi. ha'ete ku oikótava peteĩ mba'e omoambuétava hekove tapiaite ĝuarã. Omañávo horizonte rehe, oñeha'ãvo oikuaa pe temiandu ypykue, ohecha peteĩ mba'e noha'arõiva: peteĩ figura mombyry, oñembojáva tape rembe'ýpe ohóva pe aldea gotyo. Haʼe ningo peteĩ kuimbaʼe, ha ojupi kavaju ári. Pe kavaju ikane'õ, haku, ha pe kuimba'e ojehecha ikane'õ, ha'ete ku oviaháva are. Jonas oñandu peteĩ curiosidad instantánea, ojegueraha chupe upe figura rehe, ha'ete ku oguerekóva pe llave peteĩ mba'épe, ni ndoikuaái mba'épa. Oñembojávo pe kuimbaʼe, Jonás ohechakuaa ndahaʼeiha haʼeño. Pe kuña ha pe mitã oĩva hendive peteĩchaite ikane'õ. Pe kuñakarai oguereko peteĩ vosa michĩmi, ha pe mitãkaria'y ikane'õ ha ohecha hetave mba'e oikóvagui ijerére. Ha'e oguereko peteĩ kuimba'e figura imponente, orekóva peteĩ estatura ombohasáva autoridad ha juicio. Jonás oñemboja ha oporandu iñe'ẽ hũme; —Reikuaápa tape ohóva pe aldea oúvape? Jonás, oñembopy'aju pe porandu rehe, ohechauka tape ijakatúa gotyo ha ombohovái: "Heẽ, ha'e. Ha katu mba'épa rejerure? Mba'épa oiko?" Pe karai, omañáva hese hova serio reheve, ombohovái: "Akañy. Roikotevẽ pytyvõ". Jonás ndoikuaái mba'épa ojapóta. Umi mbaʼe iñextrañove ohóvo. omaña itúvare, oñembo'ýva ijykére, ha ohechakuaa itúva rova iñambueha. Itúva, normalmente ipy'aguapyetereíva, ko'áğa oreko peteĩ jesareko pohýi hova ári. Mbaʼépa oiko raʼe? Mávapa rakaʼe koʼãva? —Máva piko reñani? Jonas oporandu, oñeha'ãvo ontende mba'eichaitépa tuicha pe mba'e. —Noimportái máva mba'épa —he'i pe kuimba'e hova deprimido. "Pe mba'e iñimportantevéva ha'e roguereko refugio. Roikotevê peteî tenda seguro ropytu'u haguã". Jonás omaña jey itúvare, ha ko vuéltape ohecha ojepyʼapyha. Itúva ndoikuaái mbaʼeve Jonásgui. Ndoikuaái ogueroviapa ko'ã tapichápe, ha katu avei ndaikatúi omboyke hasẽ hikuái. Ỹ La Ñepyrũrã de la Aventura Peteĩ puévlo mombyrýpe, peteĩ puévlo mombyrýpe, reiko peteĩ lugár héravape Renau. Li etis homa, jepémo iñakãme ha'e parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Káda día peime peteĩ aventura pyahúpe, peteĩ oportunidad pyahu pedescubri haĝua umi secreto araka'eve ndapehecháiva. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu etis silente kaj mistera viro. La patro etis forta kaj lerta kun siaj manoj, akóinte omba'apo en la gardeno au che la domo, ojapo opa mba'e por teni la familia michĩva vivanta. Ha katu araka'eve noñe'ẽi heta mba'e yma guare mboyve ni pe mundo okápe pe aldea-gui. Li preferis vivi en soleno, circomita de la naturaj mirindinges kienu li zorgis tiel atente rehegua. Renau oporandu jepi angaipa, kio obsuras al lia patrono, sed li araka'eve ndohupytýi ñembohovái, nur mallumon en la ojos de sia patro. Peteĩ tagón, kiamstar_border
Bilo je vedro jutro u selu daleko u unutrašnjosti. Nebo je bilo vedro, a sunce kao da je sjalo jače nego inače, kao da je grijalo sva srca onih koji se bude za još jedan radni dan. Polja su bila prekrivena rosom, au zraku se osjećao svježi miris zemlje. Bilo je to jutro koje je ljude činilo optimističnim, kao da dan obećava nešto dobro. Ali za mnoge u tom selu pojavio se još jedan dan u radnom ciklusu, s ponovljenim rutinama gdje se činilo da se vrijeme odugovlačilo, a da se ništa novo nije pojavilo. Među drvenim kućama, koje su posvuda izgledale kao gotovo osušena trava, živio je mladić po imenu Jonas. Bio je jednostavan dječak, jednostavnog života; Taj dan pomaže zemljacima u polju, ore zemlju i hrani usjeve. Njegovi roditelji, koji su također bili skromnog podrijetla, od ranog su ga djetinjstva učili vrijednosti marljivog rada i upornosti. Jonah je imao velike snove, ali činilo se da su ti snovi bili samo prolazna smetnja dok je obavljao svoje dnevne dužnosti. Duboko u sebi znao je da ga čeka još nešto, nešto izvan granica sela, ali sumnja je i dalje postojala. Ili se usuditi ostaviti sve? Doručak je toga dana bio jednostavan, kao i obično: gotov kruh sa sirom, malo voća sa stabla u dvorištu i svježe mlijeko. Za stolom je vladala tišina, a razgovor se vrtio oko svakodnevnih stvari, poput stanja usjeva i prognoze vremena. Jonahova majka, koja je uvijek bila zabrinuta za sve i svašta, komentirala je ponašanje svoje okoline i moguće izazove s kojima bi se mogli susresti sljedećih mjeseci. Njegov otac, koji je govorio malo, ali uvijek mudro, slušao je šutke, zagledan u daljinu, kao da razmišlja o nečemu što nitko drugi ne može razumjeti. Nakon ručka, Jonas je otišao u polje, gdje je njegov otac već radio. Praksa oranja polja bila je naporna, ali je to bio dar strpljenja i ustrajnosti. Jonas se uvijek osjećao bližim ocu kada su bili zajedno na terenu. Njegov otac je progovorio nekoliko riječi, ali su njegova djela bila radosnija od svake molitve. Ne trebam puno reći da Jonah zna što je osjećao ili osjećao. Pokreti njegova oca bili su poput otvorene knjige pune doktrina. Jonas je znao da su polje i očevi dnevni poslovi nekako način da se poveže s njim. Još jedan dan bilo je nešto. Kao i Jonah, osjetio je nelagodu, čudan osjećaj koji nije mogao objasniti. Zvuk pluga koji reže tlo činio se daljim nego inače, a vjetar, koji je inače bio hladan, sada kao da je nosio težinu sa sobom. kao da će se dogoditi nešto što će mu zauvijek promijeniti život. Dok je gledao u horizont, pokušavajući identificirati podrijetlo osjeta, ugledao je nešto što nije očekivao: daleki lik koji se približavao cestom koja je vodila u selo. Bio je čovjek i jahao je na konju. Konj je bio umoran, vruć, a čovjek je izgledao umoran, kao da je dugo putovao. Jonas je odmah osjetio znatiželju, privukao ga je taj lik, kao da je imao ključ nečega, nije ni znao što je to. Kad se čovjek približio, Jonas je shvatio da nije sam. Žena i dijete koji su bili s njim bili su jednako iscrpljeni. Žena je držala malu torbu, a dječak je bio umoran i vidio je više od onoga što se oko nje događa. Imao je impozantnu figuru čovjeka, stasa koji je odavao autoritet i sposobnost prosuđivanja. Jonah je prišao i upitao promuklim glasom; "Znate li put do sljedećeg sela?" Jonah, shrvan pitanjem, pokaže na cestu sa svoje desne strane i odgovori: "Da, jest. Ali što tražite? Što se dogodilo?" Čovjek ga je pogledao ozbiljnim licem i odgovorio: "Bježim. Treba nam pomoć." Jonah nije znao što učiniti. Stvari su postajale sve čudnije. pogleda oca koji je stajao kraj njega i opazi da se očevo lice promijenilo. Njegov otac, inače tako miran, sada je imao strog izraz lica. Što se događalo? Tko su bili ovi? "Koga vodiš?" upita Jonas, pokušavajući shvatiti težinu stvari. "Nije važno čije", rekao je čovjek potištena lica. "Suština je da imamo utočište. Trebamo sigurno mjesto za odmor." Jonah je ponovno pogledao oca i ovaj put je vidio zabrinutost. Njegov otac nije znao nešto o Jonasu. Nije znao vjeruje li tim ljudima, ali nije mogao ignorirati njihov vapaj. Bez La Commencement de la Aventura U udaljenom selu, u udaljenom selu, živite u mjestu koje se zove Renau. Li estis homa, iako je u mislima bio parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Svaki dan ste u novoj avanturi, novoj prilici da otkrijete tajne koje nikada prije niste vidjeli. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, uvijek radi en la gardeno au che la domo, čineći sve stvari por teni la small familion vivanta. Ali nikada nije mnogo govorio o prošlosti ili svijetu izvan sela. Li preferis vivi en soleno, circomita de la naturaj mirindinges kienu li zorgis tiel atente. Renau je često pitao sin, kio obsuras al lia patrone, sed li nikad nije dobio odgovor, nur mallumon en la ojos de sia patro. Jedan tagon, kiamstar_border
Nazava ny andro tamin'izay, tao amin'ny tanàna iray lavitra any afovoan-tany. Nazava ny lanitra, ary toa namirapiratra kokoa noho ny mahazatra ny masoandro, toy ny nanafana ny fon'ireo izay nifoha ho amin'ny asa indray andro. Ary feno ando ny saha, ary ny fofon'ny tany teny amin'ny rivotra. Izany no karazana maraina izay nahatonga ny olona ho be fanantenana, toy ny hoe nampanantena zavatra tsara ny andro. Saingy ho an'ny maro tao amin'io vohitra io, dia nisy andro iray hafa niseho tao anatin'ny tsingerin'ny asa, miaraka amin'ny fanao miverimberina izay toa naharitra ela ny fotoana, tsy nisy zava-baovao nipoitra. Tao anatin'ireo trano hazo, izay toa saika ahitra maina nanodidina, dia nisy tovolahy iray atao hoe Jonas. Zazalahy tsotra izy, nanana fiainana tsotra; Io andro io dia manampy ny mpiray tanindrazana any an-tsaha, miasa ny tany ary mamahana ny vokatra. Ny ray aman-dreniny, izay avy amin'ny fiaviana manetry tena ihany koa, dia nampianatra azy ny hasarobidin'ny asa mafy sy ny fikirizana hatramin'ny fahazazany. Nanana nofy lehibe i Jona, nefa toa fanelingelenana vetivety fotsiny ireo nofinofy ireo, rehefa nanao ny asany isan'andro izy. Fantany lalina fa misy zavatra miandry kokoa, zavatra any an-dafin'ny sisin-tanin'ny tanàna, nefa mbola nitohy ny fisalasalana. Sa mahasahy mandao ny zava-drehetra? Ny sakafo maraina tamin'io andro io dia tsotra, toy ny mahazatra: mofo vita amin'ny fromazy, voankazo avy amin'ny hazo ao an-tokontany ary ronono vaovao. Nangina ny latabatra, ary nitodika tany amin'ny raharaha andavanandro ny resaka, toy ny toetry ny voly sy ny vinavinan'ny toetr'andro. Ny renin'i Jona, izay nanahy foana momba ny zava-drehetra sy ny zava-drehetra, dia naneho hevitra momba ny fitondran-tenan'ireo manodidina azy sy ny olana mety hatrehiny amin'ny volana ho avy. Nihaino tamim-pahanginana ny rainy, izay kely teny nefa feno fahendrena, sady nibanjina lavitra, toy ny nieritreritra zavatra tsy azon'olon-kafa. Taorian'ny sakafo antoandro, dia nankany an-tsaha i Jonas, izay efa niasa ny rainy. Nandreraka ny zatra niasa tany, fa fanomezana faharetana sy faharetana izany. Nahatsiaro ho akaiky kokoa an-drainy foana i Jonas rehefa niaraka teny an-kianja izy ireo. Nanonona teny vitsivitsy ny rainy, fa ny zavatra nataony dia nahafaly kokoa noho ny vavaka rehetra. Tsy mila miteny betsaka aho vao mampahafantatra an'i Jona izay tsapany na tsapany. Toy ny boky misokatra, feno fampianarana, ny fihetsiky ny rainy. Fantatr'i Jonas fa fomba iray hifandraisana aminy ny saha sy ny raharahan-drainy isan'andro. Indray andro dia nisy zavatra hafa. Toy ny nataon'i Jona, dia nahatsiaro ho kivy izy, fihetseham-po hafahafa tsy azony hazavaina. Toa lasa lavitra kokoa noho ny mahazatra ny feon'ny angadinomby manapaka ny tany, ary ny rivotra, izay mangatsiaka mazàna, dia toa nitondra lanja. toy ny hoe hisy zavatra hitranga ka hanova ny fiainany mandrakizay. Rehefa nijery ny faravodilanitra izy, niezaka ny hamantatra ny niandohan'ny fahatsapana, dia nahita zavatra tsy nampoiziny: endrika lavidavitra, manatona ny lalana mankany amin'ny tanàna. Lehilahy izy, ary nitaingina soavaly. Reraka ny soavaly, mafana, ary toa reraka ilay lehilahy, toy ny hoe nandeha ela be. Nahatsapa fahalianana teo no ho eo i Jonas, voasarika tamin'io tarehimarika io izy, toy ny hoe manana ny fanalahidin'ny zavatra iray izy, tsy fantany akory hoe inona izany. Rehefa nanatona ilay lehilahy, dia takatr'i Jonas fa tsy irery izy. Reraka ihany koa ilay vehivavy sy ilay zaza niaraka taminy. Nitazona kitapo kely ilay vehivavy, ary reraka ilay zazalahy ary nahita zavatra mihoatra noho izay mitranga manodidina azy. Nanana endrika manaitra toy ny lehilahy iray izy, manana tsanganana mampita fahefana sy fitsarana. Nanatona i Jona ka nanontany tamin'ny feo mango; "Fantatrao ve ny lalana mankany amin'ny tanàna manaraka?" Nanondro ny lalana teo ankavanany i Jona, izay sahiran-tsaina tamin'ilay fanontaniana, ary namaly hoe: "Eny, fa inona no tadiavinareo? Inona no nitranga?" Nibanjina azy ilay lehilahy ary namaly hoe: "Mandositra aho, mila fanampiana izahay". Tsy fantatr'i Jona izay tokony hatao. Lasa hafahafa ihany ny zava-drehetra. nijery ny rainy izay nitsangana teo anilany izy, ary hitany fa niova ny tarehin-drainy. Ny rainy, izay tony mazàna dia tony, izao dia niharan'ny henjana ny tarehiny. Inona no nitranga? Iza ireo? "Iza no mihazakazaka?" Nanontany i Jonas, niezaka ny hahatakatra ny halehiben'ilay raharaha. "Tsy maninona na iza na iza", hoy ilay lehilahy manana endrika ketraka. "Ny farany dia manana fialofana isika. Mila toerana azo antoka hialana sasatra." Nijery ny rainy indray i Jona, ary tamin'ity indray mitoraka ity dia nahita ahiahy izy. Tsy nahafantatra zavatra momba an'i Jona ny rainy. Tsy fantany raha nino an'ireo olona ireo izy, nefa tsy azony tsinontsinoavina koa ny fitarainan'izy ireo. TSY La Commencement de la Aventura Any amin'ny tanàna lavitra iray, any amin'ny tanàna lavitra iray, dia mipetraka amin'ny toerana antsoina hoe Renau ianao. Li estis homa, na dia tao an-tsainy aza izy dia parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte oni povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Isan'andro dia ao anatin'ny fitsangatsanganana vaovao ianao, fahafahana vaovao hahitana tsiambaratelo izay tsy mbola hitanao hatrizay. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, miasa mandrakariva en la gardeno au che la domo, manao ny zavatra rehetra por teni la familion vivanta. Tsy mbola niteny firy anefa izy talohan'ny lasa na izao tontolo izao ivelan'ny tanàna. Li preferis vivi en soleno, circomita de la naturej mirindinges kienu li zorgis tiel atente. Renau matetika nanontany ny fahotana, kio obsuras al lia patrone, sed li tsy nahazo valiny, nur mallumon en la ojos de sia patro. Tagon iray, kiamstar_border
Pagi itu cerah di sebuah kampung yang jauh di pedalaman. Langit cerah, dan matahari kelihatan bersinar lebih terang daripada biasa, seolah-olah menghangatkan semua hati mereka yang bangun untuk bekerja sehari lagi. Ladang-ladang diselimuti embun, dan bau tanah yang segar tercium di udara. Pagi itulah yang membuatkan orang berasa optimistik, seolah-olah hari itu menjanjikan sesuatu yang baik. Tetapi bagi kebanyakan orang di kampung itu, hari lain muncul dalam kitaran kerja, dengan rutin yang berulang di mana masa seolah-olah berlarutan, tiada apa yang baru muncul. Di antara rumah kayu, yang kelihatan hampir kering rumput di sekeliling, tinggal seorang pemuda bernama Jonas. Dia seorang budak yang sederhana, dengan kehidupan yang sederhana; Hari itu membantu orang sebangsa di ladang, membajak bumi dan memberi makan kepada tanaman. Ibu bapanya, yang juga berasal dari asal-usul yang sederhana, telah mengajarnya nilai kerja keras dan ketabahan sejak kecil. Yunus mempunyai impian yang besar, tetapi mimpi itu seolah-olah menjadi gangguan seketika semasa dia menjalankan tugas hariannya. Dia tahu jauh di lubuk hati bahawa ada sesuatu yang lebih menanti, sesuatu di luar sempadan kampung, tetapi keraguan itu berterusan. Atau berani meninggalkan segalanya? Sarapan pagi hari itu ringkas, seperti biasa: roti siap dengan keju, sedikit buah dari pokok di belakang rumah dan susu segar. Meja itu senyap, dan perbualan berkisar tentang urusan harian, seperti keadaan tanaman dan ramalan cuaca. Ibu Yunus, yang sentiasa bimbang tentang apa sahaja dan segala-galanya, mengulas tentang tingkah laku orang di sekelilingnya dan kemungkinan cabaran yang mungkin mereka hadapi dalam beberapa bulan akan datang. Ayahnya, yang bercakap sedikit tetapi sentiasa bijak, mendengar dalam diam, merenung ke jauh, seolah-olah memikirkan sesuatu yang tidak dapat difahami oleh orang lain. Selepas makan tengah hari, Jonas pergi ke padang, di mana ayahnya sudah bekerja. Amalan membajak sawah memang memenatkan, tetapi ia adalah anugerah kesabaran dan ketabahan. Jonas sentiasa berasa lebih dekat dengan bapanya apabila mereka bersama di padang. Ayahnya mengucapkan beberapa perkataan, tetapi perbuatannya lebih menggembirakan daripada sebarang doa. Saya tidak perlu bercakap banyak untuk memberitahu Jonah apa yang dia rasa atau rasa. Gerak isyarat ayahnya seperti buku terbuka, penuh dengan doktrin. Jonas tahu bahawa entah bagaimana bidang dan tugas harian ayahnya adalah cara untuk berhubung dengannya. Satu hari lagi ada sesuatu. Seperti yang Yunus lakukan, dia merasakan rasa tidak senang, perasaan aneh yang tidak dapat dia jelaskan. Bunyi bajak memotong tanah kelihatan lebih jauh daripada biasa, dan angin, yang biasanya sejuk, kini seolah-olah membawa beban bersamanya. seolah-olah sesuatu akan berlaku yang akan mengubah hidupnya selama-lamanya. Ketika dia melihat ke ufuk, cuba mengenal pasti asal usul sensasi itu, dia melihat sesuatu yang tidak dia jangkakan: sosok yang jauh, menghampiri sepanjang jalan yang menuju ke kampung. Dia seorang lelaki, dan dia menunggang kuda. Kuda itu letih, panas, dan lelaki itu kelihatan letih, seolah-olah dia telah melakukan perjalanan yang lama. Jonas merasakan perasaan ingin tahu serta-merta, dia tertarik pada sosok itu, seolah-olah dia mempunyai kunci kepada sesuatu, dia tidak tahu apa itu. Ketika lelaki itu menghampiri, Jonas menyedari bahawa dia tidak keseorangan. Wanita dan kanak-kanak yang bersamanya sama-sama keletihan. Wanita itu memegang beg kecil, dan budak lelaki itu letih dan melihat lebih banyak daripada apa yang berlaku di sekelilingnya. Dia mempunyai sosok lelaki yang mengagumkan, dengan perawakan yang menyampaikan kuasa dan pertimbangan. Yunus mendekati dan bertanya dengan suara serak; "Awak tahu jalan ke kampung sebelah?" Yunus, yang terkejut dengan soalan itu, menunjuk ke arah jalan di sebelah kanannya dan menjawab: "Ya, memang. Tetapi apa yang kamu cari? Apa yang berlaku?" Lelaki itu memandangnya dengan muka muram dan menjawab: "Saya melarikan diri. Kami memerlukan bantuan." Jona tidak tahu apa yang perlu dilakukan. Keadaan menjadi semakin pelik. dia memandang ayahnya yang berdiri di sebelahnya dan perasan wajah ayahnya berubah. Ayahnya, biasanya begitu tenang, kini menunjukkan wajah yang tegas. Apa yang berlaku? Siapakah mereka ini? "Siapa awak lari?" Jonas bertanya, cuba memahami graviti perkara itu. "Tak kira siapa," kata lelaki itu dengan muka murung. "Intinya ialah kita mempunyai tempat perlindungan. Kita memerlukan tempat yang selamat untuk berehat." Yunus memandang ayahnya sekali lagi, dan kali ini dia nampak kebimbangan. Ayahnya tidak mengetahui sesuatu tentang Jonas. Dia tidak tahu sama ada dia percaya orang-orang ini, tetapi dia juga tidak boleh mengabaikan tangisan mereka. Tanpa La Commencement de la Aventura Di kampung terpencil, di kampung terpencil, anda tinggal di tempat bernama Renau. Li estis homa, walaupun dalam fikirannya dia adalah parteni al alai teroj, al alai tempim. Liaj ojos brilis kiel stele en la mallumo de la nokto, kaj ofte on povis trovi lin solan è la rivero au sur la pinto de la arbaroj, pensante pri la mondo kaj la senfina universo. Setiap hari anda berada dalam pengembaraan baharu, peluang baharu untuk menemui rahsia yang tidak pernah anda lihat sebelum ini. Li loġis en tre malga kabano kun sia patro, kiu estis silente kaj mistera viro. La patro estis forta kaj lerta kun siaj manoj, sentiasa bekerja dalam la gardeno au che la domo, membuat semua perkara por teni la keluarga kecil hidup. Tetapi dia tidak pernah bercakap banyak sebelum masa lalu atau dunia di luar kampung. Lebih suka vivi en soleno, circomita de la naturej mirindinges kienu li zorgis tiel atente. Renau sering bertanya kepada dosa, kio obsuras al lia patrone, sed li tidak pernah mendapat jawapan, nur mallumon en la ojos de sia patro. Satu tagon, kiamstar_border